Het leven van een Frist

Als Ruwe Planken; een epiloog

2007-11-09T18:10:00.000+07:00

Van ruwe planken: een ode

Ik sliep een nacht... in ruwe planken
Ik rustte ondergronds... tussen ruwe planken
Ik beet op mijn tong... van ruwe planken
Ik doodde een mug... met ruwe planken
Ik verkrachtte een schaap... op ruwe planken
Ik wist van wanten... door ruwe planken

Ik vond mijn lief... onder Ruwe Planken
En ze komt nooit meer terug.

Een boekbespreking van: ‘Het leven van een Frist’

2007-11-05T20:30:00.000+07:00

Een boekbespreking van: ‘Het leven van een Frist’
Door Marjolein de Vries, groep 8a

Het boek gaat over (maximaal 50 woorden):
Frits Bommel, die voor het verkrachten van de Thaise kroonprinses in de gevangenis zit. Hij ontsnapt en gaat weer terug naar Nederland, waar hij onderduikt bij zijn vader. Ze ontvoeren een paar mensen, en dan komen ze door een computerstoring in de Middeleeuwen, waar Frits de Koning der Britten wordt.
De personages zijn:
Frits Bommel, een beetje een gekke jongen die héél veel van kinderen houdt
H.P. Lovecraft, de vader van Frits, een ouderwetse man die ook van kinderen houdt
Galahad, een nogal wrede ridder
Barry Vredestein, een leraar op een basisschool, die door Frits ontvoerd wordt
Orthros Samplonius, de slechterik, een serafijn des duisternist
Neef Alfred, een neef van Frits, hoewel we niet weten of die echt bestaat
Het boek is leerzaam, omdat:
Het je leert dat de Middeleeuwen een zware tijd waren, en in een gevangenis in Thailand was het ook geen lolletje. Want in de Middeleeuwen kregen meisjes van mijn leeftijd al kinderen!
Het boek roept de volgende gevoelens bij mij op:
Grappig, vooral de stukken dat ze allerlei mensen in hun kelder opsluiten, en het stuk dat Frits baarmoederslijm op zijn gezicht smeert.
Spannend, bij Frits zijn ontsnapping uit Thailand, en bij het grote gevecht aan het eind.
Droevig, als Edgar ontploft, en als Merlijn aan cholera sterft, en als de mensen Frits niet willen begrijpen terwijl hij van kinderen houdt.
Opwindend, als Galahad het huis verkracht. Ik wou dat ík het huis was!
Verwarrend, als Frits zijn weblog halverwege ineens wordt gehackt door Herman van Veen en Victor Visser, die zeggen dat Frits niet echt bestaat.
Historisch, als een Frans-Britse gecombineerde troepenmacht het Pruisische leger verslaat.
Minder goed vond ik:
Hoe ze ineens in de Middeleeuwen waren was een beetje geforceerd en verwarrend, en dat deden ze volgens mij vooral omdat ze geen ideeen meer hadden, en dat ze dan maar opeens naar de Middeleeuwen gingen. Maar voor de rest was het allemaal heel goed (of zoals Frits zelf zou zeggen: Errug goei!)
Favoriete stuk:
‘Weer gingen we aan het werk, ik met de schaar, Frits met naald en draad. Het duurde even voor ik de zij van de geit kreeg opengeknipt, daar Edgar flink tegenstribbelde. Toch kregen we den boel gedaan. Nadat ik verschillende stukken van de dode leraar in de geopende delen van den hevig blatende geit had gestopt, naaide Frits de openingen weer netjes dicht.’
Ik geef het boek een omdat:
Een 9, omdat ik het erg goed geschreven vond.

Negen maanden later

2007-11-04T20:24:00.000+07:00

Falderij, pientere lieden!
Het is we’er enige tijd geleden dat wij elkander spraken, en het doet mij deugd u allen te laten weten dat het ons prima gaat. De meesten van ons in ieder geval.

Mijn zoon Frits is nog altijd den Koning der Britten. Hij is een seer goede koning, befaamd om zijn gevoel voor rechtvaardigheid en om de deugden die hij doet rondgeven. Zo stamt van hem het bekende Fritsoordeel af, dat jullie in den twintigste eeuw vast wel kennen. Toen twee vrouwen met een baby naar den koning kwamen, ruziënd om wie den baby’s moeder was, hakte hij den baby schoon doormidden met zijn zwaard, en beval dat ze beiden een helft kregen! Sindsdien maakt er niemand meer ruzie over wie den moeders baby is!

Gawain den ridder heeft een heuse boutique opgericht. Hier verkoopt hij harnassen in vele bonte kleuren en maten. De naam van deez’ boutique? Gaywain’s natuurlijk! Hij is zonder enigen twijfel den eerste nicht in den geschiedenis van West-Europa!

Merlijn den Tovenaar overleed drie maanden geleden aan cholera. Het is jammer, maar zulks gebeurt, zeker in den Middeleeuwen!

Ridder Galahad is enkele weken terug vertrokken aan een kruistocht. Hij had zichzelf nog geen duidelijk doel gesteld waar hij heen wilde, of tegen wie hij zijn kruis wilde richten. Tot nu toe heeft zijn tocht hem voornaam’lijk door het Franse Rijk geleid, waar hij die verschrikkelijke Fransen met hun bagguettes en wijn het leven heerlijk zuur maakt. Verleden week nog ontvingen wij bericht dat Galahad tijdens een parlementsvergadering op den Franse koning is gaan zitten en er pas af kwam toen deez’ arme koning toegaf dat ‘den Fransen den grootste mietjes van den ganze wereld zijn!’ Vervolgens is hij, nog altijd in het bijzijn van het Franse parlement en den Franse koning, met den Franse koningin naar bed gegaan, en heeft haar met kind geschopt. Den Franse koning durft hier uiteraard niets van te zeggen! Ha ha, we missen Galahad nu al!

Den Joodse Agent wordt hier een beetje met den nek aangekeken. Wij leven hier in enen zwarte tijd, ongelijk aan de verlichte eenentwintigste eeuw, en in deez’ tijd worden den Joodse volk gediscrimineerd. Ik vind het erg jammer voor hem, maar helpen zal ik hem niet, daar hij immers poogde mij te verkrachten, en tegelijkertijd een alcoholistische smeerlap is. Maar elke andere Jood die mijn pad kruist kan een schouderklop verwachten. Zigeuners blijven een ander verhaal.

De jonge bokling die ik voor Frits kocht is bij het eerste diner hier aan het spit geregen. Frits had er niet zo’n probleem mee, en den bokling zelf ook niet, want hij stierf voor een goed doel; het vullen van den maag van voornamelijk Galahad. Wij moesten immers vieren dat Sampronius, van wie wij gelukkig niets meer hebben vernomen, verslagen was!

Ik ondergetekendheid hebbe het hier trouwens goed naar mijnen zin. Als vader en voornaamsten raadgever van den koning geniet ik veel aanzien en respect en alle kind’ren waar ik mijn oog (en meer!) maar op kan leggen! Wat mijn betreft zijn den Middeleeuwen een veel aangenamere, prettige ende minder gecompliceerde tijd dan die verschrikkelijke eenentwintigste eeuw, met haar excessen als 9 september en U-Tube.

Wat betreft het meisje van den kinderpostze’els. Daar komen wij nu aan toe! Ik meldde eerder toch dat zij dusdanige volle heupen had voor het baren van kind’ren? Wel, dat komt hier dus terug, aangezien zij tijdens haar kortstondige gevangenschap in den kelder van ons huis is bevrucht door niemand minder dan den jonge bokling!
Ik was zeer verheugd toen ik hiervan hoorde, maar het meiske zelf wat minder. Gelukkig hebben wij haar door haar zware, negen maanden durende zwangerschap heen kunnen loodsen.

Nu was het moment aangebroken dat zij gaat baren. Koning Frits en ik stonden, samen met enen vroedvrouw, bij haar bed in de hoogste toren van de Tower ‘o London, terwijl zij weeën voelde. Ze huilde het uit van de pijn; zij was tenslotte pas elf of zo, wat in de Middeleeuwen een meer dan geschikte leeftijd is om te baren, maar in onze eenentwintigste eeuw, waaruit zij stamt, lag zulks uiteraard heel anders!
Den baarmoedermond was al aan het ontsluiten, en vruchtwater sijpelde op de grond. Vervolgens diende den slijmprop zich aan. Frits maakte een kommetje van zijn handen om deez’ op te vangen; den sul dacht dat het den baby was, en hij ving slechts baarmoederslijm. Ik heb hierom smakelijk moeten lachen. Ack-ack-ack! Frits, nooit iemand om zich te laten beschimpen, overtrof mijn gespot door het slijm over zijn gezicht te smeren en te pretenderen dat het scheerschuim was! De vroedvrouw keek afkeurend toe, maar zei niets, aangezien vrouwen in den Middeleeuwen god zij gedankt geen rechten hebben!
De contracties zetten zich gestaag voort, en bij elke puf en hijg ontsloot de baarmoedermond zich meer en meer. Ik zag het van zeer dichtbij gebeuren; het wonder van den geboorte! Ik kon niet zeggen hoeveel centimeters den baarmoeder inmiddels ontsloten was, want in den Middeleeuwen werkte men nog niet met dergelijke lengtematen!
Nu begon den ware bevalling!
“Persen, meid!”, zei ik, “Persen, anders sterft het kind nog!”
Ze deed haar best, oh, hoe ze haar best deed! Als een gewichtheffer die probeert een byzonder zwaar gewicht op te heffen vertrok zij haar gezicht, en drukte, drukte, drukte, tot de vliezen braken; het was als een dijkdoorbraak, waarbij alles naar buiten kwam; bloed, placenta, baarmoederwater, gal, gelijk aan water stroomden zij over den grond, als een moesson van geboortesappen, een cocktail van levenswater!
“Pers dan!”, riep Frits, “Pers! Start de persen!”
Ze gehoorzaamde, en perste beetje bij beetje het bebloede kind naar buiten. Eerst meenden wij een hoofdje te zien, en we vreesden dat het niet bewoog, dat het een miskraam zou zijn…
Maar nee, het kind begon te janken! Het was geen byzonder menselijk geluid; geen geluid dat een gewone baby zou maken, maar den vader was in deez’ geval dan ook een bokling! Het klonk als een geblaat van een jong lammetje of geitje, vermengd met de kreten van een hevig geconstipeerde volgroeide man! Het leefde in ieder geval, het leefde!
Het meisje perste den laatste stukjes kind naar buiten; een bijzonder groot kind, volledig wit van huid, zacht, harig wit, met kleine bokkenpootjes waar de voeten hoorden te zitten, en hoorntjes in zijn hoofd, maar verder met een mensengezicht, en een volstrekt verwilderde uitdrukking in zijn koppie.
De vroedvrouw ving het kind op, en het blaatte hevig. Vlug greep Frits een hakbijl, waarmee hij de navelstreng doorkliefde. Hoezee, zie daar, het kind war geboren!
Frits nam de baby in zijn armen; deze was zwaar en zeker anderhalf keer zo groot als een normale baby; het blaatte en krijste, sloeg met zijn hoeven, was bebloed en wel, maar Frits oogde zo gelukkig. Nu den bokling was verorberd zou hij zich voornemen zelf als een vader voor het kind op te treden.
We lieten den vroedvrouw achter om zich met den nageboorte te bemoeien en hier ene moederkoek uit te bakken, en brachten het kind naar de rand van de toren, waar het Frits het keurde, of het sterk genoeg was. Te zwakke kinderen werden, volgens den Middeleeuwse traditie, van de toren geworpen, want het Rijk van Koning Arthur kende alleen echte mannen! Frits keurde het kind, besloot dat het voldoende sterk was, voldoende dapper, voldoende om de lijn voort te zetten!
“Jouw naam zal Geitman zijn!”, zei Frits, “En jij zult mijn erfgenaam heten!”

EINDE

DEEL 60 - SAMPLONIUS!!!! (SLOT)

2007-11-04T15:55:00.000+07:00

“O-onmogelijk”, stamelde Frits.
“Je had me moeten doden toen je de kans had, Frits Bommel!”, krijste Samplonius met zijnen ietwat monothone stemgeluid, “Nu zal ik alles vernietigen, in de naam van het kwade!”
Het huis sprong op en neer, op ende neer, op zulks wijze kleine aardbevinkjes creeere.. crejer… kreee… mákend!
De situatie oogde van een hopeloze aard!

Ik kwam op een idee. “Frits, herinner zijn zwakke plek”, riep ik mijn zoon toe, “Samplonius is allergerisch voor rechtvaardigheid en naastenliefde!”
“Rechtvaardigheid en naastenliefde? Dat vind ik wat vaag, hoor.”, zei Frits, “Beunhaas.”
“Hij kan ook slecht tegen gras!”, herinnerde ik me.
“Dat is wat makkeliker”, zei den Frits. Hij trok een pluk gras uit de grond en smeet dit den gapende voordeur doorheen naarbinnen!
Even gebeurde er niets. Toen schreeuwde Samplonius!

Het was echter genen schreeuw van woede of verslagenheid die uit hem voort-echode, doch een van milde irritatie, als de kreet van een schilder die bij het bestijgen van zijn ladder zijnen voet stoot.
“Datte teevenhuis is nog niette dhood!”, brulde Galahad, die op dat moment bezig was een wilde gorilla te wurgen. Niemand durfde hem te vragen waarom.
Het huis, Orthros, ademde nochtans in, in, ende in, om vervolgens een enorme felrode vlam uit te spuwen die al het gras in de omgeving verbrandde ende verkoolde. Zo veel voor onze geheime wapen!
“Mijn naam is Orthros Samplonius, de Serafijn des Duisternis”, zei het huis, toen het gras verkoold was, hoewel ons dit natuurlijk al duidelijk was, “En ik ga jullie allemaal flink verneuken!”
Het huis sprong op en begon over het land te schuiven, alles in zijn weg verpletterend, als een bulldozer, welks men inner Middeleeuwen uiterhaard niet kende. Ack-Ack!
Merlijn de Draak cirkelde om hem heen, maar zelfs zijn vlammen van rechtvaardigheid konden het huis niet stoppen. Galahad deed zijn duit in het zakje, door met elke hand een lappe grond te pakken, en de aarde in tweeen te scheuren, zodat er een immense afgrond onder het huis ontstond, maar het huis vloog hier simpelweg overheen, zoals een vliegtuig-technique over ene wolk vliegt. Ridder Gawain hielp ook mee door in de tussentijd diverse oogverblindende setjes harnas te passen om het huis te verleiden, maar Samplonius was niet onder den indruk. Zijn woede was puur op Frits gericht.
“Ik zocht jouw hulp, Frits Bommel”, krijste de Serafijn, “Ik kwam naar jou, die ene Oost-Europese kerstnacht, na ontsnapt te zijn aan wrede mensenhandelaren, maar jij… jij… verkráchtte me en gooide me in een vat radioactief afval! Ik was nog maar twaalf, Frits, twáálf.”
“Hharder huylen”, riep Galahad, “Krygt dyn enen happy meal!”
“Het was een vergissing”, zei Frits, “Ik was dronken, en ik dacht dat je een meisje was, met dat lange engelenhaar van je.”
“Grrrr!”, brieste Samplonius.
De tong van het huis kwam weer naar buiten, en er was niets dat Frits kon doen. Hij werd naar binnen gesleurd, het huis in, en wij vreesden allen dat dit het einde was.
Enige momenten bleef het dan ook ijzingwekkend stil, een ijzingwekkende stilte van een zodanige ijzingwekkendheid, dat ijzing daadwerkelijk gewekt werd en bij ons kwam klagen dat hij ‘verdorie probeerde te slapen, beunhazen!’

Een klein meisje begon het verlies van Frits te bewenen, maar toen begon het te rommelen in het huis. Te rommelen en te breken; het geluid van vallende meubelen!
Een moment later werd er een stoel door een van de ramen naar buiten gekeild, en daarna een tafel, een bank, televisie-technique, en nog meer meubelen!
“Tijd om te verhuizen!”, klonk het van binnen.
Het huis begon te krijgen van woede en pijn, harder en harder, tot Frits zich door de voordeur naar buiten wierp, en met een sierlijke koprol in het verkoolde veld landde. Achter hem viel het huis til, bewoog niet langer.

Orthros Samplonius, de Serafijn des Duisternis, was niet meer.

Merlijn was de eerste om ‘Lhang leve Kooning Artuur!’ te roepen.
“Dolletjes!”, zei Gawain.
En Galahad gooide van pure vreugde een pasgeboren veulen de lucht in, die hij prompt vergat op te vangen, maar dat was een ander verhaal.
“Yippee-ki-yay, motherfucker!”, zei Frits, “Game over, bitch!”
Hij spoog op de levenloze Samplonius.
“Ik weette hette goed gemaekt”, zei Galahad.
Hij liet het onderste deel van zijn harnas vallen, liep op het immobiele huis toe en begon het te verkrachten! Hij joeg meerdere stoten van zijn gezwollen bevruchtigingsknuppel tussen de stenen, de deuren, in alle openingen die het huis hem kon bieden. En wij keken verbaasd toe. Het was zowel fascinerend als beangstigend als weerzinwekkend. Hij bewoog zo snel en zo ritmisch dat wij er zowat epileptischen aanvallen van konden krijgen. Langzaam maar zeker boorde hij zich dieper het huis in, immer stotend, op weg naar een climax. Als het huis nog bij zinnen was geweest had het zeker geschreeuwd van ellende, doch met een onmiskenbare ondertoon van genot. Galahad wist niet van ophouden; hij gunde zichzelve noch datgene dat hij binnendrong met zijn vlezige, felroze plezierspeer enige adempauze. Hij genoot hier zichtbaar van, hoewel hij zich er zelf opvallend rustig onder hield. Als een bedreven vakman zette hij geroutineerd door, uiteraard zonder enige bescherming, maar wie had van een huis ooit een herpes gekregen? Tenslotte kwam hij, met een doffe kreun; zijn zaad verspreidde zich als cement tussen de bakstenen van het huis, laag na laag vullend met specie. Er kwam maar geen einde aan het zijdewitte plekstof dat het huis vulde, als water dat uit den grond wordt gepompt.
Toen dit alles gedaan was trok Galahad zijn harnas weer op, alsof er niets gebeurd was, en trotseerde onze geschokte blikken. “Watte? Hy isse toch seeker doodhe, of niette soms? Hy heeft er zelve toch genen last mheer vanne?”
Ja, de Middeleeuwen waren inderdaad een wrede tijd!

De slag bij Lhondon, deel 1

2007-11-03T16:38:00.000+07:00

In een forse galop raasde Frits Bommel, Koning der Britten, op het helse huis af, zijnen lans getrokken, kroon op zijnen hoofd, korte stekeltjeshaar wapperend in de wind, gezicht vertrokken van… ik zou gern hebben gewild dat ik kon zeggen dat het vertrokken van woede was geweest, of van walging, maar als ik seer eerlijk ben keek Frits vooral als iemand die in zijn broek plast bij het houden van zijne inaugurele rede na zijne aanstelling als kampbewaarder bij concentratiekamp Auschwitz zou kijken, als hij tegelijkertijd in brand stond! Het was een waarachtige mengelmoes van verbazing over de aanstelling, schrik over het ongewenste urineverlies, pijn over de brand, en een algeheel gevoel van malaise en Weltschmerz over de excessen van den holocaust.

“Het is nu tussen mij en jouw, huis!”, riep Frits, “Maar leuk is anders, want ik zou liever weet ik veel in ieder geval dus. Vort Bazhaar, we laten dat huis een poepje ruiken. We zetten het huis op stelten!”
Dit was een onwaarschijnlijk gevatte opmerking voor mijn traditioneel minder begaafde zoon, en ik zag hem denken of hij nog een and’re woordspeling met het woord ‘huis’ kon bedenken, sed frustra.
Frits stortte zijn lans in één van de ogen van het huis. Glazen braken, en een woeste Oerkreet werklonk, Dread Cthulhu waardig. Verblind van woede sprong het huis voorover, in ene poging Frits met paard en al te verpletteren, maar Frits was inmiddels al van zijn paard af gevallen, en het huis verpletterde slechts het arme pferd, dat in velen stukken uiteen schplatte. Stukken paard vlogen in het rond, duur de lucht, landden met een zucht. Een laatste ongelukkige hinnik slakend zoefde het paardenhoofd nog enen eind door den lucht, terwijl de paardenpoten werden verslonden door de gapende, hongerige deuren van het huis. Strepen smook rookten uit den schoorsteen, vergezeld door heuse vlammen, even fel als het Hellevuur Satans. Zulks was indaad seer angstaanjagend!
“Heerlijk, wat een lekker paard!”, riep het huis, met een bulderende onaardse stem, “Ha ha ha!”
Frits was een beetje pissig en hij keilde zijn lans door de zijkant van het huis, waarbij stenen rondbraken en het huis brulde van pijn. Het steigerde en maakte een valse bokkensprong naar Frits, doch deze rende den and’re kant uit. Het leek er even op dat den nobele koning vluchtte, maar hij hield al snel halt tegen enen boom en begon darentegen te wateren. Dat kan gebeuren uiteraard; man kan het moeilijk in zijnen harnas doen. Ack-ack-ack-ack!
Toen hij klaar was, keek hij even om, zag dat het huis vlakbij hem was, en begon met stenen en losse takken naar het bouwwerk te gooien. Dit haalde natúrlijk niet veel uit. Ack!
Inmiddels was Galahad, den noeste ridderman, echter bij het huis aangekomen. Bij gebrek aan enen lans smeet hij een heuse koe op het huis af. De koe sloeg stuk tegen het huis, maar bracht hier wel enkele breuken in.
“Zhuig myn aarsch, huis!”, riep Galahad. Hij torste een volgende koe op, bracht deez’ in den aanslag. Zover kwam het helaasch niet, jammer genoeg voor den liefhebbers van koe-gerelateerde wredig- en snedigheden.
Het huis opende zijn deur en een lange, rode tong van tapijt sloeg naar buiten, wikkelde zich om ridder Lancelot heen, en sleurde hem van zijnen paard af.
“Khutte!”, riep Lancelot, “Is ditte het eind van ridder Lancelot?”
Het was het eind van ridder Lancelot. Hij verdween het huis in, werd verslonden.
“NEE! NEEEEEE!”, riep Frits, “Niet Lancelot. Hij leek me best aardig.”
“Ha ha ha. Geef het op, Frits Bommel ! Je kunt niet winnen! Niet wéér, ten minste!”
“Ken ik jou of zo? Vuile homo!”, riep Frits.
“Ik ben het, Frits. Je oude vijand. ORTHROS SAMPLONIUS!”
“O-Orthros”, stamelde Frits, “Maar jij was dood. Ik liet je in dat vat met radioactief afval vallen tijdens mijn reis op zigeunerjacht door Oost-Europa*!”
“Dat dacht je! Maar ik werd herboren! Herboren als de Serafijn des Duisternis!”

VOLGENDE KEER: SAMPLONIUS!!!

* Zie 'De Jonge Frits: een weblog-spinoff', verschijnt binnenkort.

De toestand met het huis

2007-11-02T16:22:00.000+07:00

Hon-hon-hon Zip-a-dee-doo-da!

We besloten snel te handelen. Vanaf den torens des kasteels zagen wij het huis naderen, dat vervloekte huis! Den vermaledijde creatie Satans bewoog zich met rasse schreden onze kant uit. Het leek te glijden over den grond, als een vervloekt monster uit het diepst van den aardkorst! Haar voordeur was verworden tot een grote, gapende muil, ramen werden ogen, en de schoorsteen? Die was als een antenne groeiende uit het hoofd van een volgroeide man!
Het huis, hoewel niet groter dan den gemiddelde vrijstaanden woning in een rhelatief welvarende wijk te Tilburg-West, verpletterde en verorberde alles op zijnen pad. Zeg ik alles, dan ik bedoel ‘álles’. Mensen, bomen, ridders, den Vos Reynaerde, landeigenen, zelfs den kleinere kastelen op den route naar de Tower ‘o London vielen ten prooi aan het monster!

“Ditte isse een seer lhullighe situatie”, prevelde Merlijn de tovenaar, “Als wy niette ingrypen isse ditte duivelshuis binnen enen halfuur alhier!”
“Het is een zeer akelig predicament”, gaf ik toe, “Ik vind het vervelend dat dit zo moest zijn gelopen. Alles dat ik wilde was rust, rust voor mij, en mijnen zoon, en voor onzen akelige neef, voor Edgar den Geit, voor Barry Vredestein, en het meisje van de ze’els, voor de Joodse agent… Neen, wat zeg ik nu? Niet voor den Joodse agent, want die probeerde mij immers te verkrachten…”
“Pappe, je praat weer in papzelf”, zong Frits, op de melodie van het lied ‘Pappa’, van d’een of d’andere artiest.
Galahad den ridder was inmiddels naar de rand van de kasteeltoren gelopen. Waarlijk, daar was een man om voor op je hoede te zijn! Eerder die dag had ik hem een levende baby zien verorberen, en even later had hij een heuse berkenboom uitgescheten, midden in de troonzaal.
“Ditte khan zoo niette!”, riep Galahad, “Wy moeten ingrypen!”
Om zijn woorden kracht bij te zetten trok hij zijn gigantische liefdesroede uit zijn harnas, die enorm groot was, zeker gezien het feit dat mensen in de Middeleeuwen stukken kleiner waren dan de mensen in de eenentwintigste eeuw. Hij zwaaide de cyclopische plas-stok opzij en piste pardoes over enkele kantelen van de kasteeltoren heen. De kracht van zijn straal was zulks dat die de stenen deed splijten.
“Hette isse oorlog!”, riep Galahad.
Frits knikte. “Er zit niks anders op. Het is tijd. Tijd voor de strijd.”

*

Even later stonden wij voor de Tower opgesteld. Frits had vlug al zijn manschappen in staat van gereedheid gebracht, alle 88 ridders van den Ronde Tafel.
Frits stond voorop, gezeten op zijn trouwe ros Bazhaar, met achter hem Merlijn de Tovenaar, die zich voor de gelegenheid had veranderd in een draak die in plaats van vuur rechtvaardigheid spuwde. Daarnaast stond Galahad, die vanwege zijn omvangrijke fysique niet op een paard zat, maar op een os, waar hij zo nu en dan een lap vlees uit scheurde om te verslinden. Naast hem de nogal nichterige Gawain, met een helm van allerlei bonte kleuren veren en zijn steevaste rijglijn: “Dólletjes!”
En natuurlijk ik ondergetekendheid, een oude doch kranige man die zijn zoon altijd trouw blijft, al verblijft hij in een Thaise cel wegens het drogeren en verkrachten van een stel jonge kinderen, waaronder de Thaise kroonprinses.
Frits reed naar voren. Ik had die jongen op het hart gedrukt om geen toespraak te houden, maar de oen deed het toch.
“My fellow Americans”, begon hij, met een verwijzing die door niemand werd begrepen. In de verte waaide een hooibaal langs. “Hier staan wij dan, ergens op zo’n grasveld. Wij drukken op het deurbel van het overwinning, zijnde krijgers zonder land. Maar mét land! Want ook wij strijden niet voor dukaten of fortuin, want door het euro is alles duurder geworden! Wij strijden voor het lot van de het een, maar niet alleen lidwoorden, maar ook de wereld! Want: ze kunnen ons huis afpakken, maar van onze kinderen blijven ze af! Verdomme!”
En dit was nog maar den verkort weergegeven versie! Het bleef even stil, een verbaasde stilte, waarin een hooibaal weer terugwaaide.
“Lhang leve kooning Artuur!”, probeerde Lancelot.
“Wait for it!”, siste Frits. Het was nog even stil, en toen klonk zachtjes Frits’ breekbare kopstem. “Door kapotgeschoten straten, zonder vader, zonder land. Zonder oog, zonder mand. Loop je hopeloos verlaten, op een strontbescheten strand. Want morgen zal het eten zijn, dan zal ik weer eens schijnen, dan ga ik naar een speeltuin toe, met heel veel kinderen!”
En met die woorden brak Frits de linie en spurtte hij op het demonische duivelshuis af!

VOLGENDE KEER: DE SLAG VOOR MIDDEN-AARDE!

Fritske Bommel, Koning der Britten!

2007-10-31T16:00:00.001+07:00

La-di la-di, sha-la-la-la!

Daar stonden wij dan, omsingeld door een woeste meenigte, waarvan er ene een heuse ridder te paard was, met lans en harnas en al, achter ons het dode lichaam van den voormalige kooning der Britten!
“Wáááárrrr is kooning Arthuur?”, brulde den ridder, rood aanlopend, “Waar hebt ghij hemme verstopt?”
“Hi hi, misschien komt ‘ie wel als we hem heel hard roepen”, grinnikte Frits, “Koning Arthur! Koning Arthur! Hé Artie, vuile jood!”
De ridder kon deez’ grap niet waarderen, zovele was duidelijk. “Whaar isse hij?”, brulde hij. Om zijn vraag te onderstrepen doorboorde hij één der woedende boeren, die met een luide ‘Aaaarrgha!’ ter aarde sloeg.
Ik besefte dat wij ons in ene zeer penibele situatie verkeerden, en stapte op den ridder toe, in een loze poging met diplomatieke midd’len tot een wenselijke uitkomst te komen.
“Mijn beste man”, zei ik, “Ja, gij ridder. Zulks vertoon der woede is, zo mijn inziet, volstrekt overbodig en dezigerlerwijze ongewenst. Had ik geweten waar uw koning thans verkeerde, dan had ik het u zonder verder moeilijkheid gezegd, maar weten doe ik het niet.”
“Nhonsens!”, bulderde de ridder, “Whaar komt ghij vandaanhe? Zijt ghij een tovenaar? Zijt ghij een alchemist? Er af met dijn hoofd!”
“Roest en drommels!”, riep ik uit, “Dit is als een cyclopische aartsnachtmerrie zonder eind!”

Op dat moment van grootste wanhoop bood echter de grootste redding zich aan.
“Hé luitjes!”, klonk de ijle stem van mijn zoon Frits, “Hier ben ik weer! Ik, koning Arthur! Of Artie Smartie voor men vrienden. Osewiesewose nog an toe!”
Ik draaide mij om en zie! Daar steedde Frits, mijn zoon, de kroon des gevallen konings op zijnen hoofd, lachend en zwaaiend!
“Holla bolla! Ik ben koning!”
De verzamelde lieden oogden stomverbaasd, en zo dede ik. Even vreeschde ik dat zij deez’ particuliere soort van zoete koek niet slikken zouden. Maar het volgende moment nam een enthousiaste horde mensen Frits op de schouders, en droeg hem richting het kasteel in de verte!

*

Niet veel later was den Frits op den troon geplaatst, den troon van koning Arthur, in de Tower of London, die er in de Middeleeuwen ook al stond, vazallen om hem heen, waaronder de tovenaar Merlijn, Galahad, de ridder die ons eerder aanviel, Lancelot Gobbo, Gawain, Hasdrubal II, Frits’ vrouw Guinevere, en natuurlijk ik, zijn oude vader.
Hij is nu de koning der Britten, en daartoe roept de grote, dikke omroeper/hofnar: “Lang leve Kooning Arthuur, Kooning der Britten, onze eenige en toekomstige kooning!”
“Hoera! Hoera! Hoera!”, riepen de mensen, en alles was wel.

Zo zou ik graag dit verhaal eindigen, en Frits ook.
“Wel, hier zit ik dan”, begon hij zijn monoloog, “Frits Bommel, Koning der Britten. Wie had het ooit gedacht van een veroordeelde kinderliefhebber. Ik heb…”
Wat is dat? De deuren des troonzaals zwaaien open en onze voormalige gevangenen komen binnen gerend; het meisje van de ze’els, de Joodse agent, de jonge bokling.
“Het is een ramp!”, roept de agent, “Het is verdomme verschrikkelijk! Angstaanjagend!”
Zij ogen allen vol van angst. Dit is menens!
“Wat zeidt gij?”, roep ik, “Wat zeidt gij? Zeg me, wat zijdt? Hoe?”
“Ik kon maar net ontsnappen”, puft de Jood, “Het huis. Het huis… Jullie huis… Het is tot leven gekomen. Het leeft, en het dreigt ons allen te vernietigen!”

VOLGENDE KEER: FRITS DAPPERHARDT, EN HET HUIS VAN WROK!

Slachtoffers

2007-10-28T16:29:00.000+07:00

Jiggidy woot-woot, kwama!

Pas toen wij onze eerste X-peditie naar buiten waagden, mijn zoon en ik, merkten wij dat er bij onzen tijdreisch slachtoffers deden zijn gevallen, maar hier kom ik zoo aan toe.
Het ridderduel was reeds voorbij, en de beide ridders waren verfomfaaid doch voldaan teruggetogen naar hun kastelen, harnas onder de arm, toen wij het huis verlieten. We stapten het weidse weiland op, dat van een dusdanige sepia-kwaliteit was dat er geen twijfel over kon bestaan dat wij in de Middeleeuwen waren beland.
“Het is ongelofelijkerwijs”, mompelde ik, “Ongelofelijkerwijs. Fantastifrapsicalstisch! Een heuse tijdsprong. Bijzonder. Nanomagisch!”
Ik was van plan op expeditie te gaan en luttele pagina’s te wijden aan deez’ lange tocht door deez’ barre land, culminerend met onze vondst van een ras van voorhistorische creaturen, die voortdurend en aanhoudend ‘Tekelili!’ kreetten.
Dit zal echter moeten wachten, daar wij een nieuwe ontdekking deden, van ongekende aard en omvang.

“Pappe!”, zei Frits, “Pappe, moette kijken!”
Ik deed kijken, naar waar Frits heen wees. In eerste instantie zag ik niets. Hij wees slechts naar ons huis, daar midden in het weiland. Mijn eerste gedachten waren angstig. Ons huis zou toch niet tot leven zijn gekomen om vervolgens te pogen ons met huid en haar op te vreten? Neen, nóg niet ten minste.
Frits wees naar ónder ons huis. Er staken twee voeten onder deez’ huis uit, twee voeten aan enkels, voeten met laarzen, zwarte, stevige laarzen, van zeer goede makelij, zeker voor den Middeleeuwen. De rest van het lichaam lag onder het huis, en was ongetwijfeld zo plat als enen daalder! Ik moest wel een beetje lachen, ondanks den gravitas van den situatie.
“Ack-ack-ack-ack!”, lachte ik, “Hij is zo plat als enen daalder!”
Frits lachte ook. “Ja, maar door den euro is alles duurder geworden, dus eigenlijk is hij duurder dan enen daalder!”
“Ons huis moet pardoes bovenop hem zijn geland toen wij in deez’ schrecklichen tijdsera deden belanden”, constateerde ik, “De arme sul. Hij was slechts de verkeerde persoon op den verkeerde plaats.”
“Net als Volkert van der Graai, de baron van Lamsweerde”, zei Frits, “Die wist ook niet dat ze Kennedy gingen vermoorden.”
Ik wist niet waar hij het over had. Soms heb ik den gevoel dat er enen steekje bij mijnen zoon los zit.
“Nu, gedane zaken nemen geen keer”, zei ik, “Laten we eerstens dit terrein gaan verkennen, op zoek naar hulp!”

Bleek dat wij niet op zoek hoefden! Zij kwamen al naar óns toe, deez’ zomer. Vanaf een tenovergelegen heuvel kwam een groep volkeren aangemarcheerd, een gemeleerd gezelschap van enerzijds boeren met fakkels en anderzijds nog meer boeren met fakkels, en derdezijds een ridder te paard. Hij was het die naar ons toe kwam gereden, terwijl de boeren slechts riepen.

“Whaar is hy? Whaar is onze kooning?”
“We zhyn hemme kwyt! Whaar is hy heen?”
“Er zal hemme toch geen ongeluk zyn overkhomen?”
“Whaar is Arthuur, Koning der Britten?”

En nu pas zag ik het.
Naast het lichaam onder onzen huis lag een kroon, een heuse kroon, van goud, en geel, en franje, glanzend als een kievitsei, belegd met robijnen en diamanten zo groot als binten, fel fonkelend in het licht van den ondergaande zon!

VOLGENDE KEER: FRITS BOMMEL, KONING DER BRITTEN!

Fritske en de Elegast

2007-10-25T02:42:00.000+07:00

Waarlijk, hoe?

Noem mij gek, noem mij paranoïde, maar het lykt er verdraaid veel op dat ik, myn zoon Frits, en ons stel ‘gasten’ door enig noodlottig ongeval in den Middeleeuwen zijn beland.

Toen ik deez’ morgen mijn voordeur opende, trof ik daar buiten niet de mij zo bekende straat, met haar huizen, haar auto-mobiles, en haar spelende kinderen, vrolijke spelende kinderen… maar een weidse vlakte, met op de achtergrond een groot woud, en helemaal in den verte een slot, een kasteel.

“Bij de sik van Yog-Sothoth”, prevelde ik, “Wat nu weer? Is zulks gebruikelijk? Net nu ik aan den 21e eeuw en haar Intranet, thelefonie, en video-recorder was gewend, bevind ik mij weer terug in de Middeleeuwen. Welk een Lot! Dit is waanzin! Dit is Cthulhu! Pure Cthulhu! Als dit geen Cthulhu is, dan weet ik het ook niet meer!”

Ik heb meteen de deur weer gesloten, in den hoop dat dit alles een nachtmerrie was, een cyclopische aartsnachtmerrie van zulks caliber dat mijn werkelijkheid gelijk een delirium tremens is.

Ik heb mij teruggetrokken in de kamer, met alle lijkjes van mijn katten, met hun jurkjes aan, en ik heb hen gewiegd tot alles weer pais en vree war.

Rond den klonk van den middag begaf ik mij weer naar de begaanbare grond, waar onze gasten vanuit den kelder inmiddels een luid rucksichtlos kabaal schopten.
“We willen eten!”, riep den Joodse politieman, “Hup, ik heb honger! En het meisje, ze heeft gezondheidszorg nodig, medicijnen! Je kunt ons hier niet houden, jij zieke schoft! Haal ten minste die bok hier weg, die bok! Hij schijt alles onder! Ik zit tot mijn enkels in de schijt! Alsjeblieft, ik heb er spijt van. Ik had je niet moeten aanranden. Sorry. Die… Mijn God, die bok knaagt aan mijn lul! Laat het ophouden! Auw! Auw! Argh! Ik wou dat ik nog een voorhuid had!”
“Nu even niet!”, riep ik terug, “Den moeilijkheden zijn mij al ingewikkeld genoeg! We zijn in de Middeleeuwen beland, en ik heb hier even geen tijd voor!”
Ik hoorde plots gehinnik buiten, en met een groeiend gevoel van aarts-angst rondom mijn hart, begaf ik mij naar het raam, waar mijn ernstige vermoedens werden bewaarheid.

Er was een ridderduel gaande in onze achtertuin. Een echt duel. Twee ridders, met lansen en al, gezeten te paard, galoppeerden op elk ander af, pogend elkaar van het ros af te stoten. Om hen heen stonden de lieden, het volk, juichend, joelend, in Middeleeuwse kreten, die niet zouden misstaan in Karel ende Elegast.
“Vatte hem, Eggeric! Laat ghy niette kennen, kameradhe!”
“Stootte hem van zhyne paard af!”

Ik greep naar mijn hoofd, moe van ellende, van de kwade streek die Vrouwe Fortuna mij geleverd had.
“Ghij Lot!”, riep ik uit, “Zulks is niet gewenst! Hoe, hoe, hoe! Pardon? Nee, zo gaat het niet meer! Houd hier nu mee op! Foei, foei!”
Maar de problemen bleven. Ten einde raad ging ik op zoek naar mijn zoon Frits, in den hoop dat hij uitkomst zou kunnen bieden.

De rest van den recensie van Radioheads ‘In Rainbows’ zal op zich moeten laten wachten, daar zij in den Middeleeuwen nog Radiohead noch downloads kennen!

Fritske B. Tijdrijziger!

2007-10-24T17:56:00.000+07:00

Hallootjes! Het is ik Fritske!

Ik heb al wel evenkes geen berichten meer op dit dinges achtergelaten. Maar dat is natuurlik ook omdat ik al een beetje ziekjes ben geweest. Zo heeft paps ook heeft vertelt

Hij heeft ook de hele tijd de computer in beslag genomen. En ik was verdrietig want godfries was dood. Rarigheid. Maar ik heb nu weer nieuwe vienden in de kelder. Hoezaah. MAAAAR WAAACHT!!! Het wort nog gekkerder.

Hans piet (mijn vader, had dus laatst de computer kapotgemaakt. Hij had weer een van zijn ‘buien’. Hij schreewde iets over angora ofzo. En het was mooi mis. En toen onplofte do computer. Papa ging toen naar beneden naar waar de opgezeten katers zijn . en hij zij tegen mij, frits, dat zei hij, hij zij frits. Maak de computer. Dus ik zie van oke en we waren aan de winkel. Dus.
Ik repareren die computer. En ik weet er niet veel van. Dus ik had zo een hamer in een onderbroek gewikkeld ide ik had geleend van dat meisje en die onderbroek in de fik gestoken. HAHAH. En toen had ik daarmee zo tegen de computer aan gaan slaan. Dat werkte niet. vovendien had ik bij die tweede haal naar achteren dat er zo stukken van mijn brandende hammer. Branden ddus! Van mijn hamer in mijn nekkraag dinges vielen. Dus nou. Toen was het helemaal van de hommeles. En stond mijn nek in brand. Dus ik wilde zo van wegrennen. Maar dat gaat niet want mijn been is weggezaagd. Mooi stom1 dus goed. Ik struikelde. En toen viel ik. En toen ging ik gillen en zo slaan op het vuur. wat pijn deed. Maar het hield wel op met de brand. Ondertussen had ik de computer natuurlijk nog steeds niet gemaakt! Dus ik had toen maar die zeikanten eraf gehaald. En ik zag dat ze vies waren van het vuur. Niet alleen de zeikanten maar ook aan de binnenkant van de computer. Dus ik zette de computer in bad. En toen ging ik naar de waterput in de kelder waar ik nooit uit mag drinken omdat daar de kinderen in worden bewaard.. Maar ik had daar nog eemmers met water uit gehaald en in het bad gedaan. Er zaten trouwens allemaal teennagels in of zo, haha. Of misschien waren het mades skeleten. Maar goed, toen had ik dus alles zo uit de computer gehaald en met startkabels en meer van die dingesseen aangesloten. aan broodroosters en zo. En alles was toen aan elkaar aangesloten. En ik hoopte dat het zou gaan bliksemene vant dan had ik hem wel zeker te wetten in elkaar gekregen. Maar dat deed het niet. Dus totn had ik gewoon maar alles aan elkaar vast verbinderd en de kandelaar in bad gegooid. Maar toen kwam er een blauwe explosie van lampjes en zo uit het raam en toen was het mis met de fiets.
Ik hoorde papa beneden vloeken. Wat heb je gedaan stombo dat riep hij. Maar dan op zijn stomme manier. En ik zei van, ik hebte computer gemaakt, want dat had ik ook want ik typ er nu op. Maar toen zei mn vader dat we naar de middeleeeuwen waren gegaan. En dat was ook zo want de straat was weg en het rook er naar spuugsel.

Ik zal morgen wel meer vertellen over de middeleeuwen. Want nu ben ik er toch!

Een recensie van het nieuwe Radiohead album, ‘In Rainbows’

2007-10-20T01:33:00.000+07:00

Muziekhe?

Dat heeft mij nooit veel gedaan. Neen, integendeel, liever zat ik met mijnen neus in den boeken; oude codexen met eldritsen runen en incantaties ter oproeping van Bael en Azazel. Mijn aandoening verbood mij voor lange tijd buiten de muren van mijn onderkomen te verblijven, en ik zag mij genoodzaakt lange dagen binnen te zitten, voor de ramen van mijn kamers, terwijl vele menschenlevens zich daarbuiten aan mij voorbij trokken.

Muziekhe speelde toen ik opgroeide van een klein jong tot een bleke, voortdurend verschrikt ogende man geen rol van enigen bethekenis, om die simpele reden dat er nog genen muziek was in deze dagen. We spreken hier over de tweeden helft van de negentiende eeuw, en muziekhe was nog niet uitgevonden. Noch hadden wij teelenvisie, rhadio, lichhamelijken hyghienen en gezhondheidssorg.

Onze dagen waren grauw, gepokt en gemazeld.

Pas in 1900, met de eerste symfhonie van Mozart, begon muziekhe enigen rol van bethekenis te spelen. Doch ik hield mij afzijdig, gepreoccupeerd als ik was met het schrijven van verhalen voor de menschen. Zo nu en dan zong ik luidkeels de liederen van Gorrend Bliskander en zijn dansende rekels (de toenmalige top 40 sensatie) of de zevende cantatie uit de Malleus Maleficarum, doch dit was vooral om het geschreeuw van de jongsten onder de kinderen te overstemmen.

Recentelijk stuitte ik echter op iets wat mijner leven een draaislag van 360 graden fahrenheit gaf.
Een jonge band genaamd Radiohead.
In Rainbows is het eerste studioalbum van de uit Schotland afkomstige band Radiohead. Radiohead is een soort van pop-musik band, die specialiseert in het gebruik van opvallende, ongebruikelijke instrumenten, zoals daar zijn: de gitar, den drums-bas, en den percussie-acoustiek!
Het geheel is zeer opvallend.

‘You used to be allright. What happened?’

Het eersten nummer des nieuwens cd, 15 step, opent zeer sober, met veel bloepjes en bliepjes en de seer ijle, antigutturale stem van frontman Tom York maar verandert op circa 40 seconden, door ondersteund te worden door een begeleiding van bovengenoemde gitar. Boven deze gitar-lijn kweelt York enkele onverstaanbare teksten, in een geslaagde poging vervreemding te persen uit klanken, als Jules D’Orange uit zo’n ronde, oranje bal. Waarschijnlijk is het IJslandse dat hij zingt. Hier en daar horen wij op de achtergrond kreten van kinderen, die mijn liefdesroede de kop doen opsteken.

‘When the lights go out for you, the lights go out for me, it’s the twenty-first century’

Het tweede nummer, Bodysnatchers, is wat vlugger van aard, en doet mij denken aan het volksrumoer ten tijde van de Franse Revolutie, die ik samen met mijn studiekameraad Jan van zeer dichtbij heb mogen meemaken. Er is veel gebruik van den drums-bas in dit nummer, en nog een ander instrument dat ik niet kan plaatsen. Ik heb besloten het den ‘klompermomper’ te noemen, naar het ge-klompermomper dat het voortbrengt.

‘Don’t make no big ideas. They’re not gonna happen.’

De gemiddelde muziekhenummers bestaan, mijns inziens, uit de volgende structuur: Couplet, refrein, couplet, jambement, cataract, couplet, bas-relief, refrein, volta, val, chute en coup de grace. Radiohead gooit deze structuur uit het spreekwoordelijke raam (Soekhe op wanheer den eerste Praagse defenestratie was; mijn verjaardag?) en gebruikt een structuur van couplet, couplet, refrein, enjambement, gattaca, funest, couplet, riff, riff, riff-majore, quatrijn, quatrijn, quatrijn, quatrijn, lobotomie. Fantastische!
In het derde nummer, Nude, een mooi nummer, zingt Tom York verder; ik weet nog steeds niet watte hij zingt, maar het raakt me in mijnhe tere oude ziel, zodanig dat ik besloten heb weldra een band voor mijzelf op te richten, met marsmuziek!

De rest van de muziekhe is ook erg mooi!

Tenzij er iets seer onverwachts gebeurt, zal ik een dezer dagen de rest van deez’ muziekhe-album bespreken. Ik ga er niet van uit dat er iets seer onverwachts gebeurt. Nee, ik heb rust nodig, en hoop dat ik morgen gewoon in mijn eigen bedje wakker word, in mijn eigen tijd…

CATCH-22

2007-10-18T15:45:00.000+07:00

Hedig, hedig, hoepsasa!

Daar zaten wij nog altijd met het probleem van den Joodse agent in den kelder, en het kleine meisje van de kinderpostze’els.
‘Het kleine meisje van de kinderpostze’els?’, zult ge vragen. Wel, wel, het is een verhaal. Een verhaal, dat ik ge niet zal onthouden.

Deez’ morgen werd er aangebeld. Met een pook in mijnen handen sloop ik naar den deur, bangend voor enigerlei politie-opmacht. Nee, niets van dat, het was een klein meiske, een Hollandse trien, met blonde vlechtjes, van een jaar of tien. Te jong voor mij; tegen die tijd zijn haar geslachtsorganen nog niet afdoende ontwikkeld; zoiets moet rijpen als een goede wijn. Wel moest ik haar nageven dat ze grote ronde heupen had voor haren leeftijd, althans geschikt voor het baren van kinderen, zoals zich later zal doen blijken.
“Hallo kind”, zei ik, “Wat zoekt gij hier?”
“Wilt u kinderpostzegels kopen?”, vroeg ze, zo vlug dat ik haar niet verstond.
“Wat zeidt gij?”, vroeg ik, “WAT ZEIDT GIJ?”
“Of u kinderpostzegels wilt kopen.” Ze giechelde. “U bent apart.”
“Welk apart? Zulks vraagt mij of ik ze’els wilt kopen? Welk nut van ze’els, als ik naar mijn familielieden telegrafeer? Zulks stuit mij! Foei, foei!”
Ze werd nu een beetje bang, en terecht, want hoewel ik het hier nog niet wist was de jonge Frits, met krukken en verband en al, achter mij in de deuropening verschenen.
“Welk angst!”, riep ik, “Dijn motieven schaden mij! Een school, proberend rijk te worden via haar kinderen! Foei! Is zulks onzer maatschappij, of heeft den Weltschmerz mij in der greep? Waarheen nu, wereld?”
“Die meneer is eng!”, zei het meisje.
“Ik? Eng?”, zei ik verontwaardigd, “Eng is anders! Dit is waanzin! Dit is Cthulhu!”
“Nee, niet ú. Díe!”, wees het meisje, naar achter mij, naar den Frits.
“Hahaha. Jippie!”, riep Frits, naar voren stuivend, hoppend, met een misselijkmakende grimas op zijner gezicht, “Jippie!”
Hij greep het meisje vast, tilde het op naar zijn hoofdhoogte, en begon op haar oorlel te sabbelen. “Hahahahaha.”
Ze gilde, bij de sik van Yog-Sothoth, hoe ze gilde. Ragnarok was er niets bij!
“Godfriets, zet haar neer”, siste ik mijn onstuimige zoon toe.
Hij luisterde niet. “Je bent mijn kleine escortgirl”, lachte hij, “Je komt als op bestelling!”
Er zat niets anders op. Ik gaf Frits een schop tegen zijn halve voet. Hij schreeuwde het uit als een hyena op steroïden, en liet het kind vallen. Ze wilde wegrennen, riep iets over ‘mama’ en ‘politie’, en ik besefte hoe diep het moeras onder mijn was geworden. Vlug trok ik de deur voor haar neus dicht, haar insluitend.

Cthulhu, Cthulhu, lema sabachtani?

We hebben haar in de kelder opgesloten, en Frits blijft vanaf de trap naar haar turen, terwijl ze daar snikkend naast de Joodse politieman zit. De krantenberichten zijn al verschenen. Haar ouders missen haar. ‘K heb de foto’s gezien; ze heeft enen vader, enen mutter, en enen zusje, dat meer op haren vader lijkt dan zij. Ze zoeken haar.
“Ze is zo schoon”, prevelt Frits, “Ik zou willen dat ik haar was. Ik zou haar zo graag dragen.”
Ik vraag niet wat hij doet bedoelen. Mijn hoofd is een warboel. Het is Ragnarok daar binnen. Ik voel enkele korte stoten tegen mijn voet en kijk om; de jonge bokling die ik voor Frits heb gekocht valt me lastig.
“Weg, ondier!”, roep ik geirriteerd, “Ik word hier gek van!”
Ik geef de bok een por, en hij verdwijnt de kelder in, naar de andere gevangenen… Ik hoop dat ze steun bij elkaar vinden, de steun die ik zo nodig heb…

VOLGENDE KEER: EEN RECENSIE VAN HET NIEUWE RADIOHEAD ALBUM, IN RAINBOWS!!!

RagnarBok

2007-10-15T15:55:00.001+07:00

Het kan een slecht voorteken genoemd worden dat ik me, op het moment dat ik den stanleymes in Frits’ onderbuik zette, realiseerde dat ik niet precies wist waar den nieren zitten. Ik bleef snijden, doch ongecontroleerd en in het wilde weg. Ik wist niet waarin ik sneed, maar deed slechts wat mijn intu-hitie mij ingaf. Het schreeuwen zwol alleen maar aan, niet alleen dat van Frits, maar ook mijn stemgeluid.
“Zijn dit je nieren, zoon?”, riep ik, “Zijn dit ze? ZIJN DIT ZE?”
Ik wroette in de wonde die ik had gemaakt, in de snee, tot ik iets hards te pakken had. Was het de hoorn van de geit, die zich zoo ongelukkig in den Frits gelanceerd had? Ik sjorde er aan, wat Frits aanleiding gaf luider te krijten.
“Dat is bot!”, riep hij, “Pappe, dat is bot!”
“Het is bot”, gaf ik toe, “Maar ik ben geen fijngevoeligen man als het op den medischen aangelegenheden aan komt.”
Ik merkte dat vrijwel mijn gehelen hand nu in den wonde stak, en ik haalde deez’ er vlug uit.
“Het is een schrijnend dilemma”, zeide ik.
“Pappe, ik moet passen doen.”, zeide Frits, “Au, au, het doet zo’n pijn.”
“Jakkiebah”, zei ik, “Plekkerig vuilstof! Laatwater!”
Ik voelde de verrassend warme urine, die zich verspreidde over de bank waarop Frits lag, over mijn been, voet, tussen mijn tenen; de geur trok enkele fruitvliegjes aan, die zich tot dan toe met de geiterij op de muren hadden gebezigd.
“Aauwauwauw!”, riep Frits, “Het voelt alsof ik een stekelvarken uitplas. Aargh!”
“Bij de baard van Yog-Sothoth”, mompelde ik, “Dit is waanzin. Dit is Cthulhu. Je reinste Cthulhu.”
Het werd slechts erger. “Laat me er uit!”, klonk er, gevolgd door een doffe bons vanuit de kelder, waar ik even tevoren den Jood had vastgeketend.
“Houd dijn muil!”, riep ik, “Nu even niet, nu even niet.”
Ik haalde mijn hamer van de vloer, en begon in den wildenweg om mij heen te slaan. Ik meende, in mijner gedachten, in mijner perversitairen waanzin, misschien (via associatien) dat ik den Jood tot zwijgen dwong, maar in werkelijkheid raakte ik den arme Frits alleen maar ernstiger.
“Auw pappe!”, riep den Frits, “Wat doe je, pappe?”
“Cthulhu!”, prevelde ik, “Haal de leugens uit mijn hoofd, Cthulhu.”
Ik liet de hamer vallen. Maden hadden zich reeds in de wonde gevestigd, voortgekomen uit de bloederige orificen van ontploften geit.
Het was koud geworden, erg koud.
“Bij Loki”, mompelde ik, “Dit is Ragnarok.”

Voorwaar, het was begonnen! Drie winters, zonder zomer er tussen, gevolgd door den dood van Baldr.
Ragnarok.
Buiten sneeuwde het, en valkyries dansten met einherjare om de Oerboom Yggdrassil. Of was het alleen maar in mijn hoofd? Ik weet het echt niet meer.
Ik heb de operatie afgemaakt. Ik heb in de wonde gewroet tot ik de hoorn vond, en deze heb ik er uit gesleurd. Tegen die tijd was Frits al niet meer bij bewustzijn, Odin zij geprezen, zodat ik zijn gejammer niet meer hoefde aan te horen.
De wonde heb ik met duct-teep dichtgeplakt, evenals de wonde op Frits’ voet.
Moge Wodan Frits’ genezing schenken. Alles ligt nu in handen van de Goden!

Dat was drie dagen geleden. Frits is inmiddels aan de beterende hand, al heeft hij nu wel cholera, maar dat heeft niets met mijn operatie te maken, zo verzekert hij me.
Als beloning voor de doorstane pijnen heb ik den Frits een jonge bokling kadeau gegeven, hoewel ook dit de nodige consequenties zoude hebben…

De operatie mag dan wel geslaagd zijn, doch wanneer ik naar buiten kijk word ik weer diepdroevig.
Het sneeuwt nog steeds.
Het einde is nu nabij.

VOLGENDE KEER: ZWANGER VAN DEN BOK!

Een geit aan flarden

2007-10-11T03:11:00.000+07:00

Zoo, den vorigen keer ben ik geeindigd met den merkwaardigen explhosie van den Geit, Edgar. Ik moest weg bij den computer-technique voor ik mijn verhaal kon afmaken (een pus-gerelateerd probleem) en bij deze zal ik den volgende etappe continueren.

Lang kon ik niet stilstaan bij de explosie van geiterij, daar den politie mijn op den deur bonste. Ik opende voor een laf ogend figuur, gekleed in het politie-uniform. Wat bleek? Zij waren nog altijd op zoekhe naar mijn zoon, den veroordeelde ped-ho-fiel, en zij vermoedden dat hij bij mijn onderdak had gezocht. Dat had hij ook; hij lag nog kermend op den bank, onder den stukken geit, met enen halve rechtervoet. Doch den politieagent ging ik dat niet zeggen!
Het was een merkwaardig gesprek.
“Meneer Lovecraft”, sprak d’agent, “Heeft u onlangs nog contact gehad met uw zoon, de meervoudig zedendelinquent Frits B. Bommel?”
“Neen, neen, NEEN!”, riep ik uit, “Oh, afschuw! Ik, een gereschpecteerd schrijver van horrorverhalen, in contact met een deelinquenth? Wat denkth u wel van mij? Dat ik contact zou hebben met een zo iemand? Foei, foei!”
En ik spoog.
“U hoeft niet boos te worden”, zei de agent, “Ik vraag het alleen maar.”
Dat was het moment dat Frits koos om vanuit de huiskamer te krijten. “Gaaaargh!”
“Wat was dat?”, vroeg de agent meteen. Hij knipoogde naar me, maar ik dacht er op dat moment nog niets van.
“Ik weet niet.”, stamelde ik.
“Wat was dat?”, herhaalde de agent, “Wat was dat? WAT WAS DAT?”
“Het was niets”, zeide ik, “Of beter gezegd: het is mijn hond, Trail Smelter Arbitration Case, die ernstig ziek is. Ik moet hem de laatste sacramenten toedienen.”
Hij keek me argwanend aan, met die laffe, laffe ogen van hem, een dunne glimlach onder zijn neus. Zijn kleine zwarte oogjes suggereerden Joodsch bloed.
“Mag ik u vragen wat uwen naam is, meneer agent?”
“Mijn naam is Goldstein”, zei de agent, “Herschel Goldstein.”
Ik wist het wel!
“Mag ik eens kijken naar uw zieke hond?”, vroeg hij.
“Neen!”, riep ik.
Beste lezer, je moet weten dat mijn huiskamer op dit moment een chaos was. In het midden lag het karkas van een geit, waaraan hier en daar nog enkele stukken vlees en wondvocht kleefden. De rest van de geit zat tegen het plafond, tegen het behang, over het meubilair, o’er de jonge Frits… Ook delen van de leraar lagen nu overal, en die etterende voet was in de vissenkom geland. Het geheel stonk.
“Ik wil eigenlijk wel even kijken”, hield de agent vol, enen voet tussen den deur wringend.
“Neen, ik wil het niet hebben”, zei ik. Ik poogde de deur te sluiten, maar de politieman was te sterk. Hij duwde ondergetekende de gang in, stapte naar binnen en zette mij tegen de muur, in de gang. Nog even en hij zou de huiskamer zien.
“Dit zaakje stinkt”, zei hij, en hij greep me in mijn kruis, “Ik ga je preventief fouilleren. Ik ga dit zaakje uitzoeken!” Met zijn andere hand greep hij me in mijn achter-kruis. Het was zeer onaangenaam. Hij bracht zijn hoofd richting het mijne, en ik rook zijn vuige, vijle alcohol-doordrenkte adem.
“Maar goed dat ik deze opsporingsbevoegdheden heb”, zei de agent. Hij liet mijn achter-kruis los en begon zijn broekriem los te knopen. Met zijn andere hand bleef hij mijnen voorkruis kneden.
“Je hebt het recht om geil te zijn, opa”, zei de agent. Hij deed iets met zijn tong, ik weet niet wat, en ‘k wil er niet meer aan denken.
“Neen, neen”, stamelde ik, en ineens hoorde ik het geblaat van Edgar weer in mijn hoofd.
“Stilzitten, opa, dan is het vanzelf voorbij”, zei de agent.
“Ik wil dit niet”, zei ik.
Het geblaat zwol aan, bereikte een climax. Ik kon er niet meer tegen!
“CTHULHU!”, riep ik. Ik bracht mijn linkerbeen omhoog en schopte de agent in zijn voorkruis. Hij zakte onmiddellijk ineen, op zijn knieën, onder het slaken van een verdacht hooge kreet.
“Genoeg!”, zei ik, terwijl ik een oude Indiase dolk uit de kapstokla haalde, en deze in ’s mans buik stortte. Ik bleek hem precies in zijn navel te hebben geraakt, en van daar af aan werd het alleen maar erger. Toen ik de dolk terug wilde trekken kwam een groot deel van de navel mee (de placenta? Mijn anotamie is slecht), en bloed en harde stukjes placenta stroomden over de vloer. Het ergste was dat de agent nog niet eens bewusteloos was. Ik heb hem met opium moeten bedwelmen voor ik hem zo ver kreeg; veel tegenstand bood hij gelukkig niet meer.

Toen ik in de huiskamer kwam zag ik dat den Frits ook niet intact was. Neen, integendeel. Den milt van den ontplofte geit had zich bijm explhosie om Frits’ nek geslingerd, hem haast verstikkend, en een der geitenhoorns was getorpedeerd en had zijn weg naar Frits’ nierstreek gevonden. Vlug wikkelde ik de milt los.
“Arme jongen. Hoe is het je?”
“Auw pappe. Mijn nieren.”, kreunde Frits, “Ze doen pijn.”
“Een momentje, zoon”, zei ik, terwijl ik me weer naar de gevallen agent keerde, en de sleeptocht naar de kelder hervatte, “Papa is bezig.”

VOLGENDE KEER: EEN NIER OPERATIE (EN HAREN KONSEKWENTIES)

Edgar ontploft!

2007-10-09T02:51:00.000+07:00

En noch was het niet goed.
Deez’ morgen werd den Frits wakker met een lelijke infectie aan zijn teenvoet.
“Paps”, zeide hij, “Mijn voeten ziet blauw.”
En ja, zijn voeten zij blauw. Het was een onaangenaam gezicht. Aan de rand van zijn rechtervoet, waar ik enen dag tevoren de verkeerde aangenaaide teen had afgebeten, zag het blauw. Er zat ook etter in de won, en pus. Het was zo erg dat zelfs het aan en uittrekken van Frits’ sok een hels karwei was, daar verschillende delen van de sok met de wond zaten geplekt, en omgekeerd.
Ik dacht er er even over na. Wat doet men in zulks geval? Het is lastig.
“We moeten het ontsmetten!”, besloot ik.
Ik ben geen held in ’t ontsmetten, en dat zal ik ook nooit zijn, maar d’Eerste Hulp was hier geen oplossing, want zij zouden maar vragen gaan stellen. En, zoals mijn tantes al zeiden: zij die vragen worden dood geslagen.
“Zout!”, besloot ik, “Het spreekwoord luidt immers niet voor niets: zout in de wonden strooien!”
Ik haalde een packhe zout uit de bijkeuken, terwijl mijn zoon daar kermend op den bank lag. De arme jongen kon al nauwelijks meer staan.
Ik goot het zout leeg over Frits’ voet, maar helpen deed het niet echt. Den Frits begon slechts luider te kreten en kermen. Ik goot nog meer zout in de wonden, het hele packhe, maar de ellende werd erger.
Tot overmaat van ramp zette Geit Edgar het ook nog eens op een blaten. Hedenmorgen was gebleken dat wij de schaar inderdaad binnen in hem hadden laten zitten bij onze naai-expeditie, waarna het arme dier had gepoogd deez’ schaar uit te werpselen, zonder succes, waardoor nu den schaarpunt klem zat in zijner aarsch.
“Houdhe allemaal op!”, riep ik, “Dit is cyclopische waanzin! Dit is Cthulhu!”
“Mijn voet!”, krijtte Frits, “Mijn voet!”
“Het zout zit waarschijnlijk niet goed in de wonde”, besloot ik. Ik graaide enkele handen vol zout en probeerde de korrels dieper in de wond te duwen, tot toenemende wanhoop van den Frits. De wond begon steeds meer te etteren en zag nu zelfs wat groen. Een flinke klodder etter landde op mijn hand, en ik likte deze er vlug af, opdat ik vanavond een bezoekje zou krijgen van de Etterfee, die Geluk brengt. Etter groeit immers niet aan de eerste de beste boom. Toen ik kleinne was at ik elke ochtend boterhammen met etter van mijn zieke broertjes en zusjes, en ik ben er een grote jongen van geworden.
“AAAAGH!”, riep Frits, “Het doette pijn, pappie! Laatte het ophouden!”
Ik merkte nu pas dat een poel van bloed zich op de bank onder Frits gevormd had, een poel van bloed en etter en pus. En het naaigerei om het dicht te naaien? Op! Dit moest ergens ophouden!
Er zat niets anders op. Ik pakte een keukenmes en begon de punt van Frits’ voet er af te snijden. Het mes was misschien wat te bot, en het duurde even voor de bovenkant, met vingers en al, zich had losgemaakt van de rest van de voet. Toen het etterende gedeelte eindelijk los was heb ik een luid ‘Houzee!’ geslaakt. Frits leek minder blij.
“Het komt allemaal goed, zoon”, zei ik, “Het komt allemaal goed!”
Ik heb Frits daar op de bank laten liggen, om uit te rusten. Eerst moest ik van het etterende, geamputeerde deel van de voet af. “Edgar!”, riep ik, “Edgar!”
Ik peuterde vlug een van de genaaide openingen in Edgar los en propte de voet hier in. Edgar blaatte en blaatte, maar ik kon die etterende tijdbom niet in mijnen huizekamer hebben.
Omdat het naald en draad op was, heb ik vervolgens de opening met plakband moeten dichtplakken, maar het zag er schoner uit.
Eindhe goed alhe goed, dacht ik, terwijl ik me weer tot mijn zoon wendde.
Op datte moment ging het mis.

Edgar ontplhofte!

Hobbyismen

2007-10-06T23:10:00.000+07:00

Falderij!

Vandaag zaten de jonge Frits en ik met een probleempje, betreffende onzer huisgast. Deez’ is namelijk niet meer in levende toestand verkrijgbaar. Om preciezer te zijn: hij is dood. Wat hem de das om heeft doen hebben gedaan is niet meteen duid’lijk. Wij vonden hem deez’ morgen in zijn kamer, zijner tronie in het bakje geitenmelk dat wij hem g’woonlijk als voedsel en drinksel voorzetten. Waarlijk: hij leek in de geitenmelk verdronken te zijn, arme ziel. En nog bewust ende willende, uit eigen hand’len ook; neen, een goede gast was hij niet.

Frits was er erg van overstuur. Hij bleef maar jammeren dat zijn favoriete speelkameraadje was heengegaan. Frits wilde dat ik hem in de tuin begroef, maar wat zullen den buren denken dan? Ze zouden denken dat d’oude Lovecraft het weer in zijn koppebol heeft doen rommelen!
Neen, neen, NEEN! Iets anders was aan den orde. Na enigen gepeins-peins diende zich den antwoord aan.
In delen.

Op den basisschool heb ik altijd den algebra, en dan met name den breuken, geleerd. Waarom war ik dan den dezen niet toepassen nu?
Den Frits en ik hebben den vergane man naar den kelder waarheen gesleept, en hem daar op den keldertafel gelegd.
Wat er toen gebeurde? Wel, laten wij zeggen dat men met een hakbijl en een emmer (voor het overtollige bloed) al een heel eind komt. Even na het verstrijken van de middagklok waren wij klaar.
Den man, dien eerst één geheel was geweest, was nu in stukken. Stukken en bloed. Het bloed bewaarden wij, om Frits zijn jassen in te weken. Hij houdt van rode jassen.

Maar welk, welk nu den stukken?
“Den stukken in vuilcontainer!”, stelde de jonge Frits voor.
“Neen, neen, dat valt op. Ze rommelen door mijn vuilnis.”, zei ik.
“Wie dan?”, vroeg den Frits.
“Mijn vijanden”, zei ik, “Cthulhu. Yog-Sothoth. Edgar. Zwarte Peter. Zij allemaal.”
“Den stukken in tuin te begraven!”, was den Fritske’s volgende idee, “Of graaft Zwarte Peter ook in dijnen tuin?”
“Neen, neen”, zei ik, “Denk aan de buren. En de mollen. De mollen zullen het opgraven, de kleine rakkers!”
“Maar welk dan?”
We dachten hier even over na. Ik moet toegeven dat het Frits was die op het lumineuze idee kwam dat de dag redde.
“Den geit!”, riep hij, “Edgar zal ons redden!”
Ik begreep meteen wat hij bedoelde. Dat is die vader-zoon dynamiek, denk.
Weer gingen we aan het werk, ik met de schaar, Frits met naald en draad. Het duurde even voor ik de zij van de geit kreeg opengeknipt, daar Edgar flink tegenstribbelde. Toch kregen we den boel gedaan. Nadat ik verschillende stukken van de dode leraar in de geopende delen van den hevig blatende geit had gestopt, naaide Frits de openingen weer netjes dicht. Zo raakten we de stukken kwijt, (op ene na. Frits had er op gestaan dat we één kleine teen van de leraar bewaarden, daar Frits door een geboorteafwijking een kleine teen mist. We hebben gepoogd deez’ teen op zijne stomp te naaien, maar het bleek de linkerteen te zijn, wat op een rechtervoet géén gezicht is, dus heb ik deez’ teen er weer af gebeten (waar de schaar op dat moment waren was weet ik niet. Misschien heb wij hem in den geit achtergelaten, per abuis?))
Afijn, na afloop zag de geit er weer b’hoorlijk normaal en gezond uit. Hij blaatte en huppelde nog altijd vrolijk, hoewel hij nu een heel stuk zwaarder woog en dikker oogde. Loogisch: hij droeg nu bijna enen heel mensenlichaam op, om en in zich.
Op de rug, waar wij het grootste deel van de romp van den leraar hadden ingenaaid, had hij nu een grote bult, waardoor hij net een llama leek. Het was een zeer grappig gezicht. Ack-ack-ack!
Tot slot hebben we een klein feestje gevierd, met als gasten Frits’ verzameling handpoppen, mijn collectie gegane katten in jurkjes, en natuurlijk als hoofdgast de held van vandaag: Edgar de Geit!

Het Kindeke

2007-10-03T17:27:00.000+07:00

Ik wil het niet meer. Ik weet het niet meer.
Dit huis, dit godvergeten huis! Dit huis, waar ze mij, Barry Vredestein, gevangen houden.
Toen ik vanmorgen wakker werd stond die Frits in mijn kamer, naar me te staren, een glimlach onder zijn dunne snor. Ik weet niet hoe lang hij daar al stond.
‘Ga weg’, wilde ik stamelen, maar er zat iets in mijn mond… Ik spuugde het uit, en het voorwerp landde op de grond. Zo in het donker duurde het even voor ik het voorwerp herkende.
Een fopspeen…… Een fopspeen? Wat gebeurde hier?
Opeens merkte ik dat mij in mijn slaap andere kleren waren aangetrokken. Mijn shirt, broek en schoenen waren weg! In plaats daarvan droeg ik… ik droeg… ik droeg een luier… een luier, en een slabbetje, een kapje op mijn hoofd, meer niet. In mijn handen was een rammelaar gestopt, die ik vlug liet vallen.
“Wat is… Wat is dit?”, riep ik uit, moeizaam, verzwakt als ik was, “Zijn jullie gek… Zijn jullie gek geworden? Gestoorde klote-psychopaat! Dit is waanzin! Dit is waanzin!”
“Dit is… Cthulhu”, klonk een mannenstem. Die oude man met die bleke huid, Frits’ vader, verscheen in de deuropening, met die ijzige, onnatuurlijke blik in zijn ogen.
“Oh, wat is hij schoon”, zei Frits, in zijn handen wrijvend, naar mij kijkend, “Oh, wat is hij toch schoon.”
“Ja, ja, Frits”, zei de oude, “Laten we nu maar beginnen dan, dan is het des te sneller voorbij.”
Er klonk ineens geblaat op de achtergrond, vanuit een andere kamer in het huis. De oude man leek bang te worden.
“Schiet op!”, zei hij haastig, “Ik denk dat deez’ ons hoort.”
Hij sloot de deur achter zich, en het tweetal kwam op me af.
“Zo schoon”, bleef Frits zeggen, “Hij is net het kindeke Jezus.”
Ik wilde ontkomen, vluchten, maar ik was te zwak, ondervoed, gedrogeerd. Ik kon geen kant op. Er was geen ontsnapping.
En daar in die kelder gebeurde het. Ik ben binnengedrongen, eerst door Frits, daarna door de oude man, terwijl ze riepen: “Kijk me aan! Kijk me aan! Schrei, kindje, schrei!”
Ergens bleef ik dat geblaat horen. Was het in mijn hoofd?

Ik probeer te vergeten wat er daar gebeurd is, maar het staat me nog te helder voor de geest. Dit huis is gek. Gek.
Toen het over was vertrokken ze weer, om vervolgens terug te komen met flessen geitenmelk, die ze over me leeg goten. Ik zit nog altijd onder de geitenmelk terwijl ik dit schrijf… Help me…
Als iemand dit leest… Hulp…. Frits denkt nu dat ik over geiten schrijf, of over kinderen, maar dit is een noodkreet…
Lezers van dit weblog, help me! Ik kan het niet geloven. Iemand moet inmiddels toch aangifte hebben gedaan. Ik zit hier al drie dagen. Mijn vrouw… Mijn familie… Alsjeblieft… Ik ben het, Barry Vredestein. Help me!

Villa Lovecraft

2007-10-02T17:04:00.001+07:00

Als Gij meent dat Gij alles wel hebt gezien, trekt Vrouwe Fortuna u het tapijt onder uw voeten weg.
Tegen alle verwachtingen in hebben wij een nieuwe huisgast ten verduren gekregen. Let op: het begint nu echt zeer verwarrend te worden. Soms heb ik het gevoel dat deez’ Cthulhu zijn tentakelen reeds om mijner hoofd gewrappelt heeft, en mijn verstand beetje bij beetje uit mijn hersenen zuigt, om deze slechts te vervangen door Waanzin.
Waanzin!

Vanmorgen werd ik wakker te node, uit mijner dromen over Geit. Geit had in mijn droom met mij gewandeld langs de kust. Wij hadden een gezellige tocht gemaakt, ter versteviging van onzer band, tot ik mij realiseerde dat het terdege een geit was waar ik mee wandelde. Ik zei (let wel, in mijn dromen) de geit toe: ‘Voorwaar Geit, waarom wandelen wij tezamen, als wij elkaars grote vijanden zijt!’
Antwoordt de geit: ‘Voorwaar gij Lovecraft, luister mij: Ik ben den Satan’s Gezel. Spoedig zit gijnen tijd er op. Wat dijn is, zal mijn zijn. Geef dijnen ziel op, en ik neem dijnen lichaam. Gijnen zoon zult mijnen zoon zijn.’
Met een grote kreet werd ik wakker, in een plas van mijn eigen zweet en urine. Gij zult begrijpen dat hiervan ik overstuur was. Wel heeft den Geit eindelijk zijn plannen bekend gemaakt. Het is mijn lichaam dat hij wil, mijn schil, terwijl mijn ziel in de diepste diepten van de Hellekloof zal eindigen!
Ik moet alles op alles zetten om dit te voorkomen!

Die ochtend begon al slecht, doch slechter werd, toen bleek dat Godfriets, in al zijn goedbedoelende goedbedoelendheid en benevolentie, een lokale basisschoolleraar had gedrogeerd, ontvoerd en nu in onzer kelder gevangen hield.
‘Maar Frits’, riep ik uit, ‘Waarom?’
‘Ik wil het zo graag’, zei hij, ‘ik wil zo graag een huisgenoot, wat gezelschap. En hij kan mij leren hoe ik met de kinderen om kan gaan.’
‘Maar je hebt toch al gezellerschap’, meldde ik, ‘Ge hebt de Geit (ik gruwde hier) en ge hebt neef Alfred.’
Frits schudde heftig zijn hoofd. ‘Nee, nee, niet neef Alfred, nee. Neef Alfred komt niet meer terug.’
Ik bedacht nu pas dat ik neef Alfred al enige dagen niet meer had gezien. Voorwaar, ik miste hem niet, want neef Alfred was addergebroed van een zodanig Hilterkaliber dat zijns aanwezigheid mij een voortdurende doorn in het oog was geweest.
‘Waar is hij dan?’, vroeg ik.
‘Neef Alfred rust!’, riep de jonge Frits uit, rood van woede, ‘Neef Alfred rust bij zijn leugens over Margreet! Mijn Margreet! M-mijn M-margreet!’
Bij het aanroepen van de naam Margreet haalde de jonge Frits een kleine roze sok uit zijn broekzak, die hij op zijn hand zette. Op deez’ sok had hij knopen geplakt, en staartjes, in ene loze poging deez’ sok ene persoonlijkheid te verschaffen.
‘Margreet is nu altijd bij me!’, riep Frits, ‘Altijd! He Margreet!’
‘Ja hoor Frits’, zei de jonge Frits, met een ongewoon hoge, vrouwelijke stem, ‘Ik ben nu altijd bij je.’
‘Het is toch wat’, zei ik, hoofdschuddend, ‘Het is een gekke boel. Maar nu: de leraar in de kelder. Je moet hem vrijlaten. Dit is beneming van vrijheid, dit is Cthulhu!’
‘Nee, de leraar gaat me leren hoe ik met de kinderen moet omgaan’, zei Frits, ‘En hij is gezelschap voor Geit, als ik er niet ben. Hij is thuis-Godfriets. Hij kan de rol spelen die Neef hier had. Want Neef Alfred komt niet meer terug.’
Ik knikte. ‘Hij is de nieuwe neef Alfred. En hij is thuis-Godfriets. Hij is neef Godfriets.’
Frits knikte. ‘Hij is neef Godfriets. De Fristenbakker.’
‘Nee’, zei ik , ‘Nee, nee, nee. Dit slaat nergens meer op. Het moet ophouden.’
Op dat moment begon Geit te blaten vanaf de bovenverdieping. Of was het alleen in hoofd mijner? Ik weet niet meer. Ik ben bang dat deez’ verstand mijner ins steek gaat laten. Ik ben bang dat ik gek word, dat wel allemaal gek worden.
‘Geit, houd op!’, riep ik, ‘Houd op! Houd op, houd op! Geit!’

En nu Godfries

2007-10-02T00:49:00.000+07:00

Frits heeft me net uitgelegd hoe dit werkt. Hij wil graag dat ik mijn verhaal doe. Na z'n geit; z'n godvergeten geit. Hij heeft volgens mij niet eens een vermoeden van wat voor gevolgen mijn openhartigheid voor hem zou kunnen hebben.

De mensen die dit blog al enige tijd lezen, god moge waken over hun onsterfelijke ziel, zullen al het een het ander van Frits afweten, maar lang niet alles. Ik leerde hem kennen in bus nummer vijf te Tilburg. Ik geef les op een basisschool en de auto was in de garage, dus vandaar. Frits zat tegenover me. Hij zag dat ik een kinderboek in mijn handen had, en begon te glimlachen.
"Ik werk op een basisschool," zei ik, haast verontschuldigend. Frits begon te grijnzen van oor tot oor. "Hou je ook zo van kinderen!" blerde hij door de bus. Hierna begon hij een onsamenhangend relaas over hoe hij van kinderen hield, zijn carriere als badmeester, en hoe hij op dit moment vast zat in een gevangenis in Thailand.
Op dit moment begon ik me hoogst ongemakkelijk te voelen. Een man tegenover je die beweert vast te zitten in Thailand, dat zijn geen onschuldige waanbeelden meer.
Met een knoop in mijn maag stapte ik dan ook uit; twee haltes te vroeg, maar ik nam de wandeltocht graag op de koop toe. Terwijl de bus wegreed zag ik dat Frits was opgestaan van zijn plek, naar de achterzijde van de bus was gelopen, en fanatiek naar mij begon te zwaaien. Gegeneerd stak ik een handje op. Ik stapte snel door naar de basisschool, een ongemakkelijk gevoel dat ik niet kon afschudden bleef bij me.

Later die dag, ik vervloek mezelf dat ik er niet meer aandacht aan had besteed, zei Mathilde dat ze een enge man bij het hek zag staan. Mathilde was op z'n zachtst gezegd een fantast. Ze zag Sinterklaas door de gang lopen en monsters uit kasten kruipen. Ik besteede er dan ook geen aandacht aan. Ik weet vrijwel zeker dat de enge man Frits Bommel moet zijn geweest.

Om 3 uur 's nachts werd ik wakker. Ik had een bijzonder heftige nachtmerrie gehad waarvan ik de inhoud niet meer kan herrinneren. Ik was wakkergeschrokken. Met het zweet nog op mijn rug knipte ik de lichtknop aan.
Ik hoorde iets vallen op de begane grond. Mijn maag kneep samen. Ik zocht naar mijn mobiel, maar die had ik in de keuken laten liggen. Ik zou nu niet eens meer weten waarom ik het deed, maar ik sloop mijn kamer uit. Behoedzaam liep ik de trap af, en eenmaal beneden keek ik om me heen. De lamp was omgevallen, en er lagen een aantal kinderboeken op de salontafel. Ik liep er op af, ervan overtuigd dat ik ze daar niet had achtergelaten.
Het laatste wat ik me herrinner is dat een chemisch ruikende lap in mijn gezicht werd geduwd.

Ik werd wakker in een vreemd bed, in een vreemd huis. Kettingen hingen aan het klassieke plafond. Ik hoorde op de achtergrond twee stemmen ruzie maken. Eentje sprak Nederlands op een archaische manier, de andere was duidelijk die van de man die ik gisteren in de bus tegen ben gekomen. Ze hadden een ruzie over een of andere Godfried Op de achtergrond hoorde ik dat liedjes van Kinderen voor kinderen gedraaid werden.
Ik schoof de gordijnen opzij, maar de ramen waren dichtgespijkerd. Met een zwaar hart stapte ik op de deur af. Hij ging open.
Ik daalde in een roes, als in een droom, de statige trap van het oude herenhuis af, in de richting van het geluid. Het enige licht in de hal kwam door kieren van de gebaricadeerde ramen binnen. In de keuken, links van de hal, brande een ouderwetse olielamp. Frits had net ontbijt gemaakt. Hij was vrolijk. Alsof er niets aan de hand was. De man met wie hij ruzie had was weg. Ik zou later leren dat dit Frits vader was geweest, een man die ik nog steeds niet in den lijve heb gezien. Maar de ruzies tussen hem en Frits, die verschrikkelijke schreeuwpartijen die door merg en been gaan, die heb ik inmiddels al vaker gehoord dan ik kan tellen. En het wordt nog vreemder, ik heb in de bibliotheek van het huis boeken gevonden geschreven door Frits vader. Geschreven in 1930. Ik denk dat hij niet bestaat, dat Frits vader zoals zoveel dingen een hersenschim is.
Frits verwelkomde me aan de eettafel als zijn neef. Haast blind van angst speelde ik maar mee. Ik heette Godfried, ik kwam uit Leuven en hield ook van kinderen. De manier waarop hij dat laatste zei geeft me nog steeds kippenvel.
Hij moest even weg, zei hij later, en hij verdween, mij achterlatend in het oude herenhuis. Koortsachtig ben ik op zoek gegaan naar een uitgang. Ik kon niets vinden; alles is dichtgespijkerd. Ik heb Frits inmiddels al meerdere keren geprobeerd te volgen, maar hij is me steeds te snel af. In de buurt van de kelder verlies ik hem uit het oog, waarna hij vervolgens consequent uren verdwijnt.
Ik heb het huis verkend. Er zijn hele kamers gewijd aan mensen. Er is een kamer die te maken heeft met een jongen met rood haar. "Robbe". Hij heeft de naam met rode verf en iets waarvan ik vermoed dat het zijn eigen uitwerpselen zijn op de muren geschreven. Over de vele honderden foto's van de jongen heen. Hij bestaat echt denk ik. Er liggen poppen met rood haar die volgestoken zijn met messen en naalden; sommige zijn duidelijk verbrand. Ik ben bang dat het misschien al te laat voor hem is.
Dan is er nog een kamer gewijd aan Margreet. Daar ben ik maar een keer geweest. Ik wil het daar niet aan terug denken.

Ik zit ben hier nu al drie weken. Alsjeblieft, iemand, kom mij zoeken! Ik heet geen Godfried. Ik ben Barry Vredestein, ik woonde aan de Bredaseweg in Tilburg, en ik besta echt! Echt waar! Ik ben niet iets dat Frits verzonnen heeft, zoals alles om hem heen. Kom me halen! Als Frits dit leest dan weet ik niet wat hij zal doen. Jullie kennen hem niet zoals ik hem ken. Hij is levensgevaarlijk. Alsjeblieft, in de naam van alles dat heilig is, kom me halen! Help mij!

Edgar schrijft

2007-10-02T00:44:00.000+07:00

Halloookes!

Ik de Frits hebt nu mijn vader heel lang laten schrijven. Nu mag edgar. een geit.

flkjjklckjuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuukkkkkkkkkefxxxxxxxxxxxxxxxxxxnjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjh,assssssssssdfjjjjjjjjjjjjjjioeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee7sy555555555555555555ttttttttttttttttttttt6677wai6isdfjadsalkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkdfffffffffffffjioeeeeeeeeeeeeenvmsaldjfe

Nu is het wel weer mooi edgar. hahaahahahaa.

groetens Frits!

Het is Geitenweek!

2007-10-01T02:26:00.001+07:00

Ik wil dit relaas beginnen met enen bolde mededeling; het is dezen week Geitenweek! ‘Hoe dat zo?’, zult gij, den oplettenden lezer, zich afvragen. ‘Welk voor cyclopische spinsels zijn er uit het hoofd van de oude Lovecraft voort geslopen? Welk, welk, welk, falderij? Welke verhakte logica heeft hemmer raaskal aangezet?’
Het is zeer simpel. Mijn zoon Frits heeft deez’ week een Geit mee naar huis gebracht, naar het appartement dat ik inmiddels deel met mijner zoon Godfriets, neef Alfred, en drie of vier kindslaven uit den koloniale dagen. Ik was met aanwezigheid deez’ geit dan ook niet te spreken!
‘Frits, Frits’, riep ik, ‘Waar komt zulks geit vandaan?’
‘Ik heb hem op den markt gekocht, pa’, zei de jonge Frits, ‘Het is een verrassing voor u. Een zigeunerman verkocht hem me.’
‘Een zigeuner?’, riep ik uit, ‘Maar je weet toch dat zigeuners papieren zielen hebben, en kleffe zee-egels waar hun harten horen te zitten? Waar ben je toch mee bezig, kind?’
‘Maar pa’, zei Frits, ‘Ik heb altijd al een geit gewild.’
Hij keek me aan met die joekels van Hollandse waterlanders van hem. Ik kan die jongen niets weigeren, moge de grote Yog-Sothoth mijn ziel hebben!

De geit kwam in ons huis, in de oude slaapkamer van mijn heengegane exgenote, die toch al bijna 75 jaar in onze familietombe te Teteringen rust. De geit heeft zich daar, met veel geblaat zijnerzijds, inmiddels genesteld, wat ten koste is gegaan van het behang en de bedsprei, maar ’t mag geen naam hebben. Mijn zoon is dolblij! Neef Alfred wat minder, want die is bang voor dieren! De Geit heeft dus toch zijn voordeel’n.

Toch bekruipt mij stilaan het gevoel dat er iets niet klopt. Ik begin te vermoeden dat deez’ geit… vervloekt zou kunnen zijn…?
In de afgelopen nachten heb ik wel deeg’lijk over Geit gedroomd, waar ik gewoonlijk slechts over de kinderen en de ballenbak en de gelei droom. Het zijn geen fijne dromen… eerst die stank van Geit, en dan zijn door merg en been luidende geblaat; ik droomde dat ik gevold werd over een wenteltrap door deez’ Geit, en hoe ik ook rende; er kwam genen eind aan deez’ cyclopische wenteltrap, noch aan het geblaat achter mij.
Ik werd wakker in tranen en zweet, en stond even op het punt te grienen als een oude vrouw. Maar ik ben geen oude vrouw, hoewel ik mij wel in japonnen en badpakken pleeg te kleden, doch dat is slechts om mijn makkelijkheid te herbevestigen; krijg geen verkeerd idee! Ik ben een gerespecteerd burgher!

Nee, ik besloot dat ik deez’ Geit in de gaten moest houden. Wat als hij een gezant van Dread Cthulhu is, een shoggoth in vermomming? Ik moet op mijn hoede zijn.
Dit verhaal zal een staartje hebben, doch hoop’lijk niet dat van een Geit. HAHAHAHAHA!!!

WORDT VERVOLGD

Een schrijnende weerzien!

2007-09-26T17:22:00.000+07:00

Heden ten dage ben ik met de jonge Godfriets op pad geweest naar het landelijke vlieghveldh, om aldaar een neef zijnerzijds op te halen. Neef Alfred was blij ons weer te zien. Wegens zijn studie is hij enig tijd verblijvend geweest in voormalig Nederland, Vlaams-Belgie. Hij heeft daar gestudeerd aan de Leuvense Volksuniversiteit, in Leuven, in de studie van het Internationaale en Europeesche Volkerenrecht.
Helaasch was zijn kennis van het recht onvoldoende om hem te redden van de lokale volksmilitie, die voornemens was hem te lynsjen. Hij was weer met de kinderen bezig geweest, altijd met de kinderen. Een hang naar kindergerelateerde perversiteiten zit in onze familie, maar ik en Godfrites zijn daar ten minste altijd een stuk subtieler over geweest. Wij lopen er ten minste niet mee te koop.

We gingen met de trein-mobiel naar de hoofdstad, ’s Amsterdam. Ik moet zeggen dat de technique voor niets staat. Ik heb één keer eerder in een trein-mobiel mogen verblijven, in 1840, toen zulks nog een noviteit was. Dat gaat heden ten dage een stuk sneller! We moesten een coupé voor onszelf zoeken, daar ik door necromantische magie in leven word gehouden, en daardoor slechte eerste indrukken maak.
Helaasch was er geen lege coupé, en ik moest mij zetten tussen een orientaals ogend type (met dunne, laffe spleten van ogen) en een kolossale Creool, met een huid zo zwart als kolen.
De gehele treinreis zei ik zo min mogelijk, en staarde slechts voor me uit. Godfriets poogde een praatje te maken met een man die naast hem zat, op wie het etiket ‘uit de kluiten gewassen’, ‘grotesk’ en ‘cyclopisch gebouwd’ geplakt zou kunnen worden, by wyze van spreken natuurlijk.
“Laat mej mej rust, verrekten appetjoek da ge zeeet!”, riep hij uit, zijn vuist ballend op een wyze die dreiging suggereert. Godfriets placht echter blind te zijn voor dergelijke signalen en begon de man na te praten.
“Mooie, ja. Verrekten appetjoekert. Ha ha.”
Snel poogde ik het gepspreksonderwerp te wijzigen. “Zeg jongen, ik dacht dat je die Margreet waar je het altijd over spreekt vandendage zou meedenemen?”
Godfriets werd sip. “Ik heb der gebeld, maar meegaan, daar was geen sprake van. Ze had het te druk. Typisch Margreet. Ze is een vrouw van de wereld. En een wereldvrouw.”
Hij verzonk in gepeins-peins, en ik was blij toen de trein eindelijk bij het landelijke vlieghveld, Schipholle, arriveerde.
“Ik hoop dat de KLM haast maakt”, zei ik, naar de lucht turende, “Ik heb altijd al eens zo’n vliegend apparatus willen aanschouwen.”
Maar ik zag slechts vogels. De Vliegmachine bleek al geland te zijn, en neef Alfred stond ons op te wachten in de hal van het vlieghvelde. Hij had genen baggage bij zich.
“Daar had ik geen tijd voor”, zei hij, “Ik moest snel vertrekken. Het werd me te heet onder de voeten, daar in Turnhout.”
“Wat heb je uitgespookt, gekkerd?”, zei Frits, hem een speelse tik gevend.
“Ik heb aan de kinderen gezeten.”, zei de neef.
“Wie niet?”, grapte Frits.
Ik fronste en bekeek de neef nog eens goed. Hij had de echte Bommel-complexiteit. Wel frappant was dat hij één lange, doorlopende wenkbrauw had, die hem een air van gravitas verleende.
“Ik hou van kinderen!”, riep de neef. Hij zag een vrouw met twee kinderen passeren, en riep: “Hé Dame! Hé Dame!”
“Kom. Kom. We gaan.”, zei ik vlug.
Dit beloofde een belachelijk etmaal te worden!

De Roep van Bommel

2007-09-22T02:02:00.000+07:00

Waarlijk!

Zonder te overdrijven stel ik bij dezen dat het mij een genoegen is weer een interweblog te mogen verzorgen. Mijn jongste en enige zoon Godfriets verblijft op deez’ moment wegens omstandigheden in de ziekenboeg van de lokale dokterij, en ik ben alhuis achtergebleven, ter intentie zijner traditie in leven te houden.
Het is generzijds iets van ernstige aard waar mijn Godfriets mee kampt. Hij heeft zich slechts bezeerd toen hij in de lokale bossen aan het stoeien was met een stel jonge knapen van de plaatselijke padvindersvereniging. Ik meen dat de dokters hem wel op kunnen knappen; daar komt geen aderlating of bloedzuiger aan te pas, want de medischen wetenschap is een heel eind gekomen sinds de jeugd mijnerzijds, waarlijk!
Wellicht zal ik het over mijn dag hebben, want deez’ was weer cromulent als vanouds. Toen ik vanochtend wakker werd kon ik mij verrassend weinig herinneren van de cyclopische nachtmerries die mij die nacht geplaagd hadden, een feit wonderbaarlijk, daar mijn nachtmerries gewoonlijk zo levendig en visceraal zijn dat ik hen onmogelijkerwijs kan afschudden.
Tevreden stond ik op. Mijn eerste bezoek was aan de kattenkamer, in de linkervleugel mijner huis. Hier is waar ik mijn katten bewaar, zowel de beweeglijke als de kleine lijkjes. De levende katten zijn uiterst blij mij te zien, daar zij terdege beseffen dat ik degene ben die hen voer, en hun door merg en been gaande miauw komt mij tegemoet waans ik de deur geopend zie. Ik hou van mijn katten; als de kille armen van Magere Hein, den Dood, en zijn scherpe zeis, mij omsluiten wens ik met mijn katten te worden ingemetseld, in deze cyclopische tombe aan de Oerlesestraat.
‘Dag Felis’, groet ik hen, ‘Dag Barnabas. Dag Ourubouros. Dag Derleth. Dag W.F.F. Hermans. Dag Alhazred. Dag Ishmael.’
Ishmael, met zijner groteske neus en inhalige, wrede blik, is mijn minst favoriete kat, om hoogst begrijpelijke redenen.
Ik loop ook langs mijn gevallen katten, zijnde comtemplerende. Waans het moment der dood hen heeft doen vergaan, pleeg ik hen van hun zachte, pluizige huid te ontdoen en hen te kleden in de oude kleren van mijn tantes. Mijn doel is tweeledig. Mijn gevallen katten zien er werkelijk aandoenlijk uit, en tegen-lijkertijd bespot ik de nagedachtenis van mijn twee tantes, die geen gelegenheid onbenut he’’en gezien mij te kleineren, zoolang tot de status van eunuch mij eigen was, misstress minion, jij.

Naans dener bezoek aan-ze kattenkamer waag ik mij aan de kamer van beelden. U ziet; ik heb een camera, en meer, geplaatst rondom het huis dat mij eigen is. Wanneer lieden zich in mijnerzijds buurt begeven doende hebbende, neem ik hun bewegingen op, op camera, om die vervolgens in de geborgenheid van mijn cyclopische catacomben, te herzien.
Wie, wie?
De postbode, beste man, ik zie je.
De buurvrouw, onnozel vrouwmens, ik zie je.
En nog meer.
IJsselmeer.

De rest van deez’ dag breng ik door achter beeldschermen, werkend aan mijn verhalen, die gepubliceerd worden in aller groten bladen Tilburger rijk is; Den Nagtegaal, den Proleet, den Koffieveilingen der Brabantschen Handelsmaatschappij. Een gepubliceerd schrijver is ik.
Zo gaat het door. Ik wacht tot mijn zoon thuis komt, en als hij dat niet doet, dan eenzaamheid.

En dan:
De Nacht.
De Eeuwige Nacht.
En haar Dromen.
Dromen van de Ouden, dromen van Dread Cthulhu, en zijn oneindige tentakels. Waarlijk, een lot erger dan een dubbele fellatio door dwergen.

Falderij,

H.P. Lovecraft.

Een Interweblog

2007-09-20T23:47:00.000+07:00

L.S.

Mijn zoon heeft mij gevraagd om een gastlog te schrijven in dit zogenaamde interweblog van hem. Ik weet ook niet welk voor doel deez´ jongen daarmee hebt. Hij zei dat het van zodanig belangrijke aard was dat ik onmogelijkerwijs neen kon zeggen.
Waar zal ik het over hebben? Het verzoek mijns zoons trof mij als een donderslag bij heldere hemel, temeer daar ik de afgelopen twintig jaren weinig tot geen contact met hem heb gehad.
Ik zat rustig aan mijn werk, het schrijven van griezelverhalen, in het centrum van de cyclopische ruïne die ik mijn woning noem, aan de Oerlesestraat, toen mijn oudste en enige zoon Frits de kamer binnenkwam, iets roepend over dat hij uit een cel was ontsnapt in de Thaise landen, en dringend onderdak nodig had.
Bij mijn wetenis is Thailand nog altijd een kolonie van het Britse Imperium, maar ik volg het nieuws al lang niet meer. Frits´ zijn gekrakeel bracht mijn huishouden van Indonesische kindslaven in ieder geval in rep en roer.
Ik herkende hem aanvankelijk niet eens.
`Godfriets´, zei ik, mijn lornet van mijn neus tillend, ´Mijn zoon. Ben jij het?´
´Ja, paps!´, zei hij, op het voor hem karakteristieke stemvolume, ´Het is mijn, Fritske!´
´W-wonderbaarlijk´, stamelde ik, ´Visceraal! Susceptibilistisch!´
Vergeef me als ik zo nu en dan in antiquarismen en antedatenten spreek; zulks is mij eigen. Zo ben ik nu eenmaal opgevoed door mijn twee tantes, toen ik lange tijd aan geestesziekten leed die mij geboden me terug te trekken uit het openbare le´en.
´Mijn zoon´, sprak ik, ´Welk ben je groot geworden. Kom je je oude vader een bezoek brengen, of zijn het zaken van een financiële aard die je naar dit cyclopische cementen ommuursel leidden?´
´Ja, paps.´, zei hij. Mijns meninger had hij mijnen vraag niet begrepen.
Ik sprong vlug op en haalde enkele papieren met oude eldritsen formules van mijn tafel. Het was beter dat de jongeling niet meteen aanschouwde waar ik mij hedendager mee bezig hield. Ik bekeek hem nog eens goed.
´Waarlijk, je hebt het gezicht van een Bommel!´, riep ik uit, ´Die bleke huid, die uitpuilende ogen, die dunne snor, de webben tussen de vingers. Het is er een van mij! Oh, wat een dag!´
Ik heb meer dan twee decennia geleden een Goirlese vrouw met kind geschopt, gedurende de cyclopische aartsnachtmerrie die mij indertijd voortdreef. Het was geen fijne tijd. Ik heb nachtenlang door straten gedwaald, wakker wordend op plaatsen die mij zulks onbekend voorkwamen dat zij mij deden sidderen waar ik stond. Uit een van mijn nachtelijke ontmoetingen is de jonge Godfriets ontstaan.
Ik moet bekennen dat ik mij trots voelde toen ik mijn zoon, een volgroeide knaap, hoewel niet zonder problemen zulks hemmer aard passen, daar voor mij zag staan, in al zijn onhandige en gevaarlijke enthousiasme.
´Ze zitten achter me aan, omdat ik aan de kinderen zit!´, riep hij uit.
´Wie zitten er achter je aan, kind?´, vroeg ik hem.
´De Taaien!´, riep hij.
´Dat is zeer ernstig, jonge knaap´, zei ik, ´Mij dunkt mijnerzijds dat je behoefte hebt aan onderdak, enig dak boven je hoofd van een houten of zelfs stenen aard, daar regendruppels ook in de herfstmaanden geen ongewoon verschijnsel zijn. Blijf toch hier, jongen.´
Hij was uitgelaten. Ik richtte een kamer voor hem in, bezwoer hem dat hij hier mocht blijven, dat hij overal van gebruik mocht maken, zelfs van mijn Indonesische kindslaven.
Dat hij dit iets ter letterlijken heeft genomen, liet zich later blijken, maar hierover meer in mijn volgenden ´interweblog´.

Falderij!

Godfriets´ vader
H.P. Lovecraft.

Het Gevecht

2007-09-18T00:03:00.000+07:00

Wat me het meeste opvalt aan sommige mensen is dat ze allemaal juridische problemenen hebben. Als ze op de balie komen, bedoel ik.
Ik plag graag een praatje te maken. Zij: ‘Die vullen geen gaatjes.’ Oftewel: ze willen niet met me praten.
Zo ook vandaag; de eerste die ik in de balie toe laat begint meteen te zeiken en blazen over dat zijn uitkering is stopgezet, dat ze € 2.000 van hem terugeisen, dat het dak van zijn woning lekt, dat zijn tweedehands koelkast niet deugt, en dat zijn zoontje van elf buiten onder een terreinwagen ligt.
Ik zeg: “Meneer, allereerst het belangrijkste: hoe wilt u uw koffie?”
Ik heb geen koffie of iets dieneraard in de balie, maar het is een mooie gespreksopener.
Hij zegt: “Ben je gek, man? Ik kom hier met een serieus probleem.”
“Een probleem is zo groot als je het zelf maakt”, zeg ik.
Hij kijkt me aan alsof hij me wil stompen, wat hij een paar minuten later dan ook zal doen, maar laten we niet op de bonnefooi vooruit gaan lopen.
Over de man: Het is een grotesk exemplaar dat tegenover me zit, loensend en wel, met de achterlijke blik van een zwakzinnige, en een bruine veeg (stront?) op zijn slaap.
“Ik wil dat hier iets aan gedaan wordt”, zegt hij, “Want anders ontplof ik.”
“Ja ja, meneer”, zeg ik, “Maar hoe gaat het nu met ú?”
“Met mij? Ik word gek, meneer, zó gaat het met mij.” Hij slaat met zijn vuist op tafel.
“Dat gevoel heb ik ook wel eens”, zeg ik, “Mijn naam is Bommel, trouwens, Fritsje Bommel.”
Het blijft even stil, onderwijl hij mij verwilderd aanstaart.
“Ik heb lange tijd in een Thaise cel gezeten”, zeg ik, om het ijs te breken.
“Daar ben ik enkele malen verkracht”, voeg ik daar aan toe, als geen reactie volgt.
“Door mannen”, zeg ik, de stilte ten derde malen trotserend.
Dan komt de eerder aangekondigde vuistslag. De man raakt me tegen mijn neus, en ik donder achterover mijnen stoel uiten. Bijna land ik op de grond, neen, maar weet ternauwernood de muur te grijpen, ter vastklamping.
Ergens bedenk ik dat we als balisten een alarmknop hebben; dan herinner ik me dat ze die aan mij niet meer geven omdat ik ze telkens mee naar huis nam. Ik voel me graag veilig.
Ik word dus aangevallen in de balie door zo’n bruut, en om hulp roepen is niet mijn stijl. Geen stijl. Dan maar iets anders.
“Mijn huis uit!”, brul ik, “En blijf verdorie met je klauwen van mijn dochter af!”
De man kijkt verbijsterd. “Wát?”
“Je hoort me wel! Wegwezen! Langharig motortuig! Klootviool! Schaapfiets!”
De man haast zich de balie uit, zachtjes prevelend. “Die vent is gek.”
“Gek van liefde!”, roep ik hem na, “Gek van liefde, barmhartige landarbeider! Schuttersvest! Arrondissementsvluchter! Retrolul!”
Pas als ik de deur ten achter hem heb doen horen neerslaan kom ik tot rust. Ze moeten niet denken dat ze me alles kunnen maken. Ze moeten niet denken dat ik gek ben.
Want gek is relatief!

Schaak...Wat?

2007-09-13T14:45:00.000+07:00

Zoals ik al eerder al gemeldde ben ik weer terug in Nederland en heb mijn werkzaamheid weer opgepakt. Vandaag draaide ik wir balie. En wat je daar toch al meemaakt. Da gaat nogal, om het in het Tillerbugs te zeggen.
Het was op de 12e dat ik weer aan het werk ging, ja, precies, zeven jaar na de aanslagen van 17 mei, ik zie het je denken. Ik weet nog waar ik was; ik was in Barcelona, op de Sagrada Familia. Geloof ik, ik heb ook een tijdje op de opiumvelden in Hong Kong gewerkt, maar hoe minder ik daar over zeg… Waar ik met die aanslagen van 17 mei was weet ik al lang niet meer… dat is al zo lang geleden!
Maar goed, er kwam dus een man de baliekamer binnen. Hij was bebloed, en hield een bijl bij zich.
“Ik heb weer gedood”, zei hij, “En ik zal het opnieuw doen.”
Daarna zei hij niets meer.
Ik vond het maar een vaag verhaal. Ik wilde de telefoonklapper al pakken om hem naar Maatschapperlijk Werk te sturen (weet ook niet wat ze daar doen, maar het zal wel) toen hij weer wat begon te mompelen.
“8 keer 8. 64 vakken. 32 wit. 32 zwart. Een voor elk vak. Elke koning in zijn huis. Schaakmat. Schaakmat.”
“Ja, nou effe normaal doen”, zei ik. Ik wou hem een stomp geven, dat helpt soms, maar hij had die bijl nog naast zijn stoel staan.
“64. Bijna op een vierde. Bijna…”
“Ja, wat is het nou? Wat is het nou? Wat is het nou?”, zei ik, mijn stem verheffende, “Geen fratsen, dat scheelt. Nou, ik merk er niks van.”
“Begrijp me dan!”, riep hij ineens, “Ik zal weer doden!”
Hij vloog overeind (beeldspraak, niet echt) en ik zag dat hij zijn haren niet echt gedaan had, en ook een baard, en verwilderde ogen. Het was op dit moment dat ik me deed beseffen dat hij niet helemaal normaal was, in die zin dat mensen als jij en ik normaal doen zijn.
Er zat nog maar één ding op.
“Meneer”, zei ik, “Ik ga u nu doorverwijzen naar Juridische Lokett.”
Vlug schreef ik hiervan het adres op. Mijn hand bibberde best, misschien van de spanning, maar ik was ook wel een beetje dronken, maar het was tenslotte een woensdagmiddag. Ondertijd bleef hij mompelen. “Pion naar voren. Zwaai de bijl. Sla de pion. Vijftien ! Zestien ! Zeventien ! 64! Schaakmat! Paard naar voren! Paard aan flarden!”
“Het komt allemaal goed”, zei ik. Ik hoopte vooral dat hij niet zou gaan huilen, want ik kan niet tegen huilende mensen en dan moet ik weer een glas water gaan halen en dan kom ik terug en dan zijn ze er met het giftenpotje vandoor, net als vorige week. Er vielen wel druppels van zijn gezicht, maar dat was gelukkig geen bloed en geen zilten tranen.
“Ik ben de Antichrist”, zei de man, “Moeder, ik ben de Antichrist!”
“Ha, dat zei mijn vrouw vannacht ook”, grapte ik, maar hij lachte niet. Graag of geen. Wel. Wach? Ik schoof hem het adres met het Lokette toe en zei: “Daar kunnen ze u wel gaan helpen met van alles.”
Hij stond op met het papiertje in zijn handen. “Ik ben aan zet.”
“Ja, nu kun je weer gaan, gekke man.”, zei ik, “Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats… Houdt u van Herman van Veen?”
Blijkbaar niet, want hij antwoordde niet. Ik begeleidde hem naar de uitgang. “Nou, succes ermee, zou ik zeggen.”
Hij vertrok.
Pas toen ik met de volgende cliënt bezig was ontdekten we dat meneer zijn bijl was vergeten. Ik ben hem achterna gerend. Gelukkig vond ik hem in een steegje aan de Bredaseweg, waar hij met wat kinderen stond te praten, een tweeling van een jaar of zes.
“Hier, uw bijl”, zei ik.
Hij leek hier wel blij mee te zijn.
“Nu moet ik hier weg”, zei ik, “Want ik heb balie.”
Ik ben snel terug naar de balie gegaan. Sommige mensen zijn toch zo raar…

De Rechtswinkeldag: een sfeerverslag

2007-09-07T14:15:00.000+07:00

Het is iets van negen uur als we daar aan komen. Of elf uur. Het was even zoeken maar we hebben het gevonden. Ook met de parkeerplaats is het gedoe want de provincie (Eindhoven?) heeft niet op ons kost gerekend. Had iemand dit niet kunnen recommuniceren?
Daarna de ontvangst. Margreet is er gelukkig ook, maar ze doet of ze me niet kent, maar dat zal wel een grapje zijn. Ha ha, typisch Margreet.
Op in de zaal en dan de lezing-opening. Er zijn ook allerlei andere mensen bij. Ik weet niet wat die hier doen. Het zullen wel publiek zijn. Ik dacht dat dit óns uitje was. Dat gezegd hebbende doende is de opkomst niet erg groot. Van arbeider en consulent zijn er helemaal niemand. Toch maken we gezelligheid, hoewel die stomme Robbert, of Rotbert Oenmans (woordenspeling!), er ook is, wat jammer is.
Ik ga het toch leuk maken want eerstje is er iets: slechts nieuws, maar toch. Het Juridischer Lokette gaat ons wegcommuniceren, nee concurreren. Toen ik van de schrik bekomen was zeiden ze dat we meer moesten samenwerken met and’re rechtswinkels. Allemaal leuk en karig, maar dan moeten die and’re rechtswinkels er wel bij zijn. Misschien kunnen we daar een keer een dag voor organiseren (IDEE VAN DE MAANDAG!). Ondertussen zat het publiek er allemaal doorheen te praten…
Stop! Daarna dat. Met die imagoonderzoek van Margreet. Leuk dat ons clienter zo positief over ons doet, maar niet iets voor een Rechtswinkel uitje, niet? Of zeg ik nu iets heel doms? Nee toch? Het zijn allemaal lezingen. Op de heenweg kwamen we langs de Efteling, en daarnaar de MacDonans, wat voor mij betreffing betere bestemmingen zouder zijn geweest.
Vervolgens lunch. Ik was vooral bezig die Oenmans en die erschrikkelijke Marsel de Groot te ontlopen, wat volgens mijn vrij aardig is gelukt. En toen pakte ik ook nog eens een broodje waarvan ik dacht dat er ei was maar waar kipsalade op zat of iets van dieneraard. Dus die heb ik toen door de zaal gegooid, zoals ieder ander gedoan zou hebben. Vond het publiek niet leuk en Margreet denk ik ook niet, want die kreeg in haar gezicht. Sorry Margreet. Foutje bedankt!
Daarna het klapstuk van de zaak: cursus zelfanalyse. Ik zou mijzelf omschrijven als een realist, een doorzetteer en betrekkelijk evenwichtig, maar ze (dat rotpubliek!) vond mij een gekkerd, stalker! Ik kreeg achtereengevolgd de eigenschappen ‘achterlijk’, ‘vals’, ‘onsympathiek’, ‘leugenachtig’, ‘obsessief’, ‘gore pedofiel’, ‘onbetrouwbaar’, ‘hedonistisch (wat? Ik vraag je: wat?)’, en ‘Guus Meeuwis’ opgestempeld. Leuk is anders anders.
Ik had het wel weer gezien maar toen hield Margreet een lezing over iets en dat deed ze zó goed. Ik begon luidkeels te applaudisseren nog voor ze uitgepraat was, maar toen was het publiek weer overontwaardigd. Sukkels! Maar Margreet keek ook niet zo hopla en toen barstte ze in huilen uit en verdreven de bewakers mij uit de zaal.
Even later. Die borrel zeiden ze dat ik moest mengen met publiek, maar ik ben geen scheikundige stof, dus niet. Dus ik heb wat met broodjes gegooid naar die Oenman, maar toen raakte die een oude man in een rolstoel, en toen ben ik maar weer gegaan, want qua sfeer was die toch al niet om over naar huis te snijden.
In conclusie vond ik ’t niet echt een heel spraakmakende uitje voor ons Rechswinkel. Ik was liever gaan skiën. Of iets met een geit misschien?

Terug in het knikkerland van Maas en Waal!

2007-09-05T03:09:00.000+07:00

Hee!
Daar bennik weer!
Gemist? Gratis fondue bij slagerij ’t gewassen varkentje!
Ik heb begrepeppen dat een onzuiver ongewassen recaltirant invidividividu zich mij heeft laten debunken, door te zeggen dat: bestaan Frits? Nee! Niet Frits bestaan!
Ik heb soms moeite me te uiten, maar dit vind ik zeer schandelijk.

Een willekeurige Griekse filosoof:
De grap is oud!
De grap is niet oud, want ik ben er nog!
Het is de socratische methode, op zijn Frits.

De mensen zijn me zatt, zeggen ze. Nee, dat zijn ze niet. Alle mensen die mij zatt zijn ga ik het zwijgen opleggen. Ik vat dit zeer hoog op.

To Frits or not to Frits?
To Frits!

Ik zal de Rechtswinkel weldra een bezoeje bengen, en dan zal men nog eens zien. En misschien pleeg ik ook nog een aanslag op de grote RECHTSEWINKELDAG< dat zoullen we nog eens zien.

Maar de eerste die er aan gaat is die Rooberto!
Het is leuk geweest.
De eerste die tz iet krijgt iets!
Een vuist in diens gezicht!

Tot slot een haiku:

Blauwe lucht op een maandag
Het luchtalarm
Ik wou dat ik voeten had

Diepzinnig niet te veel! Anders wel!
Ik ben zeer helder en wens dat graag te blijven!

Over mijn mireaculaire ontsnapping uit den Taaisen landen zal ik het de volgende keer diens vermelden waard zijn. Weert? Nee, waard.
Hoepla!

De nieuwe ik

2007-08-16T00:14:00.000+07:00

Ik, Frits Bommel, ben doof noch blind, beste mensen.
De geruchten gingen al enkele weken. Ik zou 'het' kwijt zijn, ik zou 'het' verloren hebben. Wat 'het' dan precies is laat ik in het midden. Ik wil slechts stellen dat ik niet ongevoelig ben voor kritiek. ALs mensen klagen over mij, dat ze op mij zijn uitgekeken, dat de grap allang geen grap meer is, en dat men 'nu moet kappen met die Frits Bommel-onzin', dan doet dat pijn, mensen, dat doet pijn.

Ik ben bij mezelf te rade gegaan. Wáárom was men mij precies zat? Waarom was men op mij uitgekeken? Toen ik ten tonele verscheen was men euforisch over mij. Er werd over mij geschreven over diverse bladen. Ik was het gesprek van de dag, het spreekwoordelijke waterkoeleronderwerp. 'Hoe gaat het nu met Frits?'

Dat verdween ineens. Enthousiasme en interesse maakten plaats voor geergerde zuchten. Deze zuchten voelden bij mij als messteken. Er waren nachten dat ik mijzelf in slaap heb gehuild, terwijl ik een kerstfarce rond een Thaise gevangenis tevergeefs probeerde vol te houden.

Tenslotte ben ik tot een beslissing gekomen. Ik besloot mezelf te 'heruitvinden'. Voila! Hier ben ik weer! Vanaf nu is Frits geen verstandelijk beperkte pedofiel, maar een jaren '70 popster. Ik hoop dat jullie de tijd willen nemen om aan mijn nieuwe imago te wennen, opdat wij allen weldra weer door één deur kunnen.

Alvast bedankt!

Een confessie

2007-08-14T00:17:00.000+07:00

Hallo.
Ik weet niet waar ik moet beginnen.
Mijn naam is Victor Visser. Ik verwacht niet dat jullie deze naam zullen onthouden, maar ik heb jullie iets te vertellen. Iets waar jullie niet blij mee zullen zijn, maar het moet me toch van het hart.
Ik heb namelijk een beetje tegen jullie zitten liegen. Ik heb een grap met jullie uitgehaald, waar ik nu een beetje spijt van heb.
Ik zal heel eerlijk zijn. Ga zitten, hou je ergens aan vast, want het nieuws dat ik voor jullie heb zal jullie niet bevallen.
Zit je?
Oké.
Daar gaan we dan.

Frits Bommel bestaat niet.

Laat het even op je inwerken.

Zo, het hoge woord is gezegd. Frits Bommel bestaat niet. Ik heb hem bedacht. Alles wat Frits de afgelopen weken heeft gezegd, heeft gedaan, is ontsproten aan mijn brein. Ik was degene die dit weblog opzette om berichten over Frits te verspreiden. Mijn bedoelingen waren goed. Haat me alsjeblieft niet om wat ik gedaan heb.
Ik wilde de hypocrisie en zinloosheid van het bloggen illustreren, het feit dat elke idioot maar weblogs schrijft, zonder daarbij noodzakelijk lezers te krijgen. Iedereen wil gepubliceerd worden, wil zijn eigen naam op Internet geplaatst zien, om daar een kick van te krijgen. Het maakt niet uit of er kwaliteit in de blogs zitten, of iemand ze leest of er op reageert. Die mensen gebruiken blogs om een uitlaatklep te hebben, om te kunnen zeggen: “Maar ik heb ook een weblog.” Al die zielloze nullen met hun nietszeggende verhalen die ze op Internet zetten! Ik word er misselijk van, misselijk!

Het was om deze reden dat ik Frits bedacht. Ik wilde de meest zielloze nul van allen creëren, de meest ongetalenteerde idioot voorstelbaar in het leven roepen, als parodie op alles waar die bloggers voor staan. Ik denk dat het me gelukt is, enigszins ten minste. Tot ik mijn doel voorbij schoot…

Maar nu…

Er is iets verschrikkelijk mis gegaan.

Mijn creatie is een eigen leven gaan leiden. Ik ben bang voor hem.
Het begon allemaal toen mensen naar hem gingen vragen. “Hoe gaat het nu met Frits?” “Leeft Frits nog?” “Komt Frits nog eens terug?”
Ik moest ze het antwoord schuldig blijven, maar voor sommige mensen leeft Frits kennelijk heel erg.
Frits heeft dit zelf opgepikt.
De afgelopen dagen is hij dingen gaan zeggen die ik hem niet wilde laten zeggen, handelingen gaan verrichten die ik hem nooit zou laten verrichten. Ik ben bang dat ik de controle over Frits Bommel ben verloren. Ik weet niet waar hij nu mee bezig is, maar ik hoor hem gniffelen, gijnen, lachen… Hij is hier, maar toch ook weer niet. Zit hij in mijn hoofd, of is hij…?

Ik wil er niet meer aan denken.

Vergeet alsjeblieft dat Frits Bommel ooit bestaan heeft.

Vergeet het!

De hekkers van herman van veen

2007-08-11T01:04:00.000+07:00

Potjandorie herman van veen, of wat je naam dan ook mag zijn!
Jij moet eens goed luisteren! Ik ben al jouw inseminaties meer dan beu!

Ik doe niet inbreken op je portretrecht, jij doet inbreken op mijn blok! En dan zeg je vervolgens dat ik heb ingebroken. Alsof ik hier de inbreker ben? jij hebt lopen hakken in mijn site, en dan allemaal plaatjes neer lopen stampen. omdat je weet dat mensen mij gaaf vinden, en jou een domoor.

zo, het hoge woord is er uit.

Pak aan herman Brood
Frits

Frist Bommel: de volledige DVD box set!!!1

2007-08-09T00:24:00.000+07:00

Sinds kort is het zo. Ja.
Wat ik dus net bedoel te zeggen is dat ik een beroemde filmster in zijn ben. Het is dus het geval? Ze gaan een documentarier filmen in den Taise gevang. Het is een dag tot dag verslag van de gebeuringen in der Taise gevang. Gevangenen intervuiewuen, noem het maar op. Ze hebben mijn maar vast voor een hoofdrol gevraagd, en dat is hunner goed recht, want ik ben een fotogenie!
De regisseur is een Duitserss, Werner Hertog. Heeft eerder iets gemaakt over een man die door grizzlies' beren wordt opgegeten. Wel, dat was ik dus niet, want ik ben nooit door grizzlies' beren opgegeten, ha ha ha.
Ha ha ha ha ha ha ha.
Ha. Ha.
Het is leuk, want ze komen elke jaar een paar weeken filmen; het wordt dus een ware kroniek! Het is fijn, want dan kan ik voor mijn vrijheid pliete.
Nét als Marc van Roosmalen, ja, ik zag het je al denken!
Ik ga mijn verhaal doen. Dan zullen iedereen weten dat ik het slachtofer van een kerstfarce ben, en hier niet thuishoor, in deez' gevangenis.
Ik heb al een paar mooie diaglogen.
Zegt intervuiewuer: "En, is het nou leuk in de gevangenis, meneer Bommel? U zit hier al enige tijd, en u bent de enige Nederlander hier. Naar u zegt bent u tevens vals beschuldigd en veroordeeld, en het slachtoffer van een zogenaamde kerstfarce. Kunt u daar iets verder op in gaan?"
FRITSJE: "Dat kan ik zeker, meneer. Het is namelijk zo: ik dácht dat ze meerderjarig was, dat zei ze ook. En daarna met die auto. Ik kon toch ook niet voor iedereen uitweiken, of het nu een hoge pief van het koninginnehuis is of niet! Zo ben ik veroordeeld. En oh ja, toen ik die bewaker overreed, dacht ik dat hij terug zou komen als een zombie! Daraom reed ik hem over heen! Het is een heel ernstig iets, meneer. Maar eerst... Hé mam, ik ben op televé. Hé mam! Ha Ho die jee, Fritskiedee!"
Het is een fraai stukje dialoog.

Binnenkort op de VPRO televé, en hopelijk ook op DVD. Koop ze allemaal, met in de hoof-
drol Fritsje Bommel! WIe anders?

PSS: Kan imenad die fotos'van Herman van Veen van mijn blog af halen?

Een momentje Herman

2007-08-08T00:30:00.000+07:00

Deze post werd mede mogelijk gemaakt door de 'Opzij', de Vereniging voor Vrienden van Herman van Veen.

Haal de leugens uit mijn hoofd! Haal ze eruit!

2007-08-06T16:00:00.001+07:00

In responsie van de vagante leugens die rond mijner persoontje worden gesmeden door onwelriekte individualisten wil ik toch maar benadrukken dat ik, Frots Bommel, wel degelijk besta!
Ik ben mijner bewuster dan van allen dat er de laatste tijd leugens zijn gerezen die mijner bestaan aan de kaak hebben gesteld.
DAT HADDEN ZE DUS NIET MOETEN DOEN!
Ik wweet dat zekere individualisten het nodige hebben gemeend te worden gezegd dat ik niet zou bestaan en dat ik een leugen ben, bedacht door anderen. Ik vind dit te lachwekkend voor daddn!
Welke gek zou er ín 's helamas naam zoveel moeite doen om deez' leugen op te houden? WIe gaat er zover dat er eneen blog voor den Frist wordt opgezet, en ingezonder brieven in ddee lokakele huiskrant alleen maar om een zogenoemde leugen te doen verpsreiden? Niemand, meneer, niemand.
Ik zit hier in een gevangenis in Taailand en kan mij maar moelijk verweren tegen deez' aantijgingen. TOch zal ik het proberen, ehtgeen getuigt van het feit dat ik besta!
Daarom, allemaal:
FRIST BOMMEL BESTAAT!
HIJ IS GEEN MYTHE!
KEEP TEH DREAM ALLIVE!!!11

Mijn mislukte ontsnaping!!!1

2007-08-04T21:30:00.000+07:00

Hoi allemaal daar,

ik had dus een ontsnapping. Uit de gevangenis! dus ik helemaal blij. maar ik had een bewaker vemroord want ik was zo van, een paar keer over hem heen gereden in een vrachtautootje. ik had daarna nog wel zijn portomnee gepikt. en daar zatden dus votos in van zijn kinderen. had ik al gezegd. en ik ging bij die kinderen lans want ik dacht, die zijn vast verdrietig omdat gekke ouwe frits hun vader heeft uitgemoord. dus ik daar naartoe. want ik kan ze opvrolijken. ik ben immens niet voor niets 3,5 dag klinikloon geweest, en nu nog steeds amatuer clown, maar fulltime kindervriend!

Allen, ik had naar jullie moeten luisteren. jullie zeiden van, ga niet naar de kinderen toe, ga naar ergens anders heen. maar dat heb ik niet gedaan, en jawel fritske bommel zit weer in de nor!
ik was zeg maar onderweg naar dat huis. en ik zag al wel dat die thaailanders zo raar naar mij keken. maar dat was gewoon omdat ik een snor heb en zij kunnen die niet groeien ofzoiets, maar di emoeten ze er op lijmen met hondenhaar. dacht ik. maar goed, ze bekeken me al, maa rik dacht dus dat het daar omging. en toen had ik het huis eindelijk gevondn volgens mij. in ieder geval leken de kringelige letters wel op elkaar. en het was er best druk. maar ik dacht, dat is natuurlijk een feestje om die andere mensen op te vrolijken die van hun dode bewaker. maar wat blijkt nou! STOMME FRITS! dat ze daar dus van de politie waren om die mevrouw en de kinderen te vertellen van hun dode man. Dat kon ik toch ook niet weten! ik had de politieautos ook nie thelemaal gezien want ik was naar de foto svan de kinderen aan het kijken.
Maar ik kom daar dus binnen zo van: HALLO KINDEREN IK BEN VFRITS BOMMEL. JULLIE VADERMOORDENAAR! Maar niet bang zijn, ik kom jullie OPVROLIJKEEN!!!

Nou dat werkte dus niet. En bovendien waren er allemaal politieagenten dus. en eentje had zelfs al een foto van mij vast. TOEVALLIG! ha ha! maar goed, die arresteerden me dus zo. en ze prikten me met van dei varkensprikkers waar allemaal stroom uit komt als ze in je oogbal komen. EN DAT GEBEURDE BEHOORLIJK VAAK JA!

En nu zit ik weer in de gevangenis dus. en ik heb besloten dat ik nu jullie goede raad op zal volgen! maar ik heb ook de vrijheid geroken en ik zal alles op alles zetten om weer vrij te komen. jullie hebben nog niet het laatste gezien van frist bomml!! sowieso zal ik morgen wel weer wat erop zetten dus vandaar. aha!

Groetjes,

Ik, professor Paljas in 't Water. Opzij.

2007-08-04T20:35:00.001+07:00

Deze afbeelding wordt mede mogelijk gemaakt door het fonds tot promotie van Herman van Veen.

Verdoerie!

2007-08-04T14:41:00.000+07:00

Het ging allemaal mis. ik been weer terug in mijn taaise cel. ik doe het verahaal dalijk wel schrijven. ben nu aan het huilen. osrry mam.

Bommelding!

2007-08-04T01:14:00.000+07:00

Het is gelukt!
Ik benn ontsnapt uit een Taias gevangenis! Nu ben ik op de vlucht en ik hoop adat ze nog niet gemerkt is dat ik weg ben.

Het was heel simpel. Tijdens de pauzes mogen we op de binnenplats. TOen ik daar was zag ik een wagen vertrekken met de vuiele was! Ik heb me tussen de vuiele was gestopt! Biuten de poorten heb ik de bewakaer overemeestersd. Yes! Nu, op naar Nederland. Ik voel met net Franjse Bauer, want die zat ook twee jaar in een Chinese cel en toen ging hij weer terug omdat terroristen amerika bedreigden en hij sloeg ze alelemaal in elkaar, maar een van de terroristen was zijn broer en dat is bij mij niet want ik heb geen broer.

Ik heb in de portemonnee van dien bewaker die ik heb overemeesterd eenportemonnee dus die heb ik gevonden en ook zijn aderes en foto's van zijner kinderen! Ik vind het zielig dat ik hun vader heb vermoord. Oh ja, dat heb ik nog niet gezegd maar ik heb met de wasauto nog enkele malen over hem heengereden. Soorry hoor, foutje, even apeldoorn bellen. SOrry als ik onsamenhangend klink maar ik heb nu zo'n roes van dat ik terug naar Nederland ga. Margreet ik kom er aan!

Maar eerst ga ik langs bij kinderen van die dode bewaker om hen te vertellen wat er met hun vader is en dat het erg is maar dat hij een goed leven heeft gehad. Ze zullen wel droevig zijn maar ik kan ze wel trootsten. ik troost graag kinderen, ha.

Ik laat jullie wel weten wat er daar gebeurt. Ik hoop niet dat die moeder thuis is. Dat zou de boel alleen maar verwaarend maken.
Jippie!

Stemmen in je hoofd

2007-08-03T00:57:00.000+07:00

Ik hoor nou dus ook stemmen in me hoofd. Opzich niets nieuwe onder de zon zou men denken, waar het niet dat het nu ook Taaise stemmen zijn.
Toen ik nog een klein fritskte was hoord eik ook stemmen in me hoofd, en die zeiden ddat ik met de andere kinderen moest spelen. Maar dat was de stem van mijn moeder. En die stond gewoon achter me.

Maar toen ik in mijn blootte die klaslokaal in liep toen hoorde ik ook stemmen in mijn hoofd. Dat was ook weer mijn moeder, ook al zat die toen in Goorle. Ze stond níet achter me. Ze zei: 'Frits, trek je kleren uit en ga me die kinderen spelen!'
Dus dat deed ik. TOen de politie mij arresteerde zei ik dus dat het van mijn moederr was gemoeten, maar die koek ging er bij hen niet in.

Daarna hoorde ik even geen stemmen meer. Ja, snachts, maar da telt niet. Ik bedoel overdag. Soms als ik langs de schoelen liep riep de stem mijner moeder weer dat ik in mijn blootte met die kinderen moest spelen gaan, maar dan riep ik: "Nee moeder, nu niet! Want dan ga ik weer de gevangenis in!"
En dan zweeg mijn moeder weer.
Ik heb haar hier ook wel eens op aangesproek toen ik bij haar langs ging maar zij ontkende alles. Typisch mijn moeder, hh a ha.

Maar nu zijn de stemmen in alle hevigheid terug, en niet alleen snachts! Ook overdag. Dan zit ik bevoorbeeld inktvisgebak te eten, hoor ik ineens allerlei stemmen. Of ben ik op de binnenplaats: stemmen. In de douche, als ze met me bezig zijn: stemmen! Heel vreemd.
Het ergste is dat het taaise stemmen zijn, en ik ze niet kunnen verstaan. Wat zeggen ze? Zijn het scheldwoorden? Weet niet. Gaan stemmen me vermoorden? Weet niet. Ik word er stapelgek van? Kukeleku!
HOE KAN DIT?

Ik wou dat dit de Donald Duck was, opdat ik kon zeggen: het antworod staat volgende week in OOm Donalds Brievenbus. Maar dat kan dus niet.
Kunnen jullie me helpen?

Groeten, en voor eeuwig de Jouwe, Jullie Frist.

De T is voor Tilburg

2007-08-02T01:31:00.000+07:00

Nu ik hier in een Thaise gevangenis zit denk ik vaak aan mijn thuis, de stad die men Tilburg noetm maar in de volkse mond ook wel de Lichtstad is, namelijk omdat het er 's avonds in de zomer altijd langer licht is. Het is geen auroga bobbealis, dat je het weet.
Ik mis die stad en ahaar wonderlijke dingen. Ik woon er al langer en kom ik uit Goirle dan ben ik er meestal al. Vooral is het erg dat ik nu de TIlburger kermis gemist heb.
Dit was de inleiding.
ALsof dat gedoe met die slogans bij de juridsiche nog niet erg genoeg was hebben ze in mijner afwezigheid ook het logo van de gemeente Tilburg veranderd. Het is nu ineens een grote T. een grote nietszeggende T. Het is stom. Dat andere steden ook zo gaan doen, dan zou Amsterdam ieneens een grote A zijn, en dan krijgen ze ruzie met Amstelveen en Almelo! Zou wel grappig zijn maar ook erg onhandig.
Ik heb zelfs niets met zo'n grote T. Je kunt je er niet onder scharen. Het is een symbool van niets. Ik voel geen verband met die T, en ik word vooral heel boos als ik die zie. Sommige mensen winden zich o'er kleine dingen op, maar ik dus over dit. EN ALS IK KON STUURDE IK ER EEN INGEZONDEN BRIEF OVER NAAR HET BRABANTS DAGBLAD, DAAR KENNEN ZE MIJN WEL!
Helaas kan ik dat niet want taise cel (zie eerdere bolks). Daarom moet u het voor mij doen, beste lezer. Kom in actie. Want zo kan het niet meer!
Daarom zeg ik: ons oude logo (zie boven) terug!
vindt u dat ook, zeg het dan!
Burgers in actie! Het enige dat we hoeven vrezen is angst zelve. En zombies. Ook zombies.

Daar bakt u voor mij geen pizza van mevrouw!

2007-08-02T00:45:00.000+07:00

Gossie gossie. ha ha ik ben alweer een beetje aan het herstellen van de slogaans. ik ben nog steeds wel boos. maar niet op iedereen. alleen op die stomme marcel en die rooie met zn domme kop. zij zitten hier weer achter! ook hebben die belhamers ervoor gezorgt dat niemand meer geloof dat ik echt ben. alleen margreet gelooft me nog en die gelooft me ook niet echt. ans heeft me aangenomen, maar die gelooft hetniet eens! hoe kan dat nou ANS?
maar de slagoons verliezen is al minder erg. die travestiet probeerde me net te zoenen. met stukken inktvis nog in haar mond. bah!

ik zal nog eens meer vertellen over de avonturen van frist. HA HA! je kent wel de juridige rechtswinkel. waar ik werk. ik ben daar aangenoemen ook al ben ik niet eens een juridisch. (Sst. dit is een geheim van mij). ik was zeg maar p zoek naar werk na dat heele gedeo met die gymleraar en de poep en de gevangenis. en toen was daarna nog de ontsnapping bij de dierentuin en dan weer de gevangenis. en dat cirkus en daarna ook nog gevangenis. en dan nog de mosselkwekerij. maar daar heb ik het liever niet over.
goed dus ik liep over straat. en ik zag wat kinderen zo spelen. dus ik liep er achteraan. hopen dat de politie me niet zag haha! want dan mocht niet meer van de regter. dus. maar goed. toen gingen die kinderen dus weg. ik weet ook niet meer precies. en toen liep ik over zoon plein maar daar was het stom. en toen liep ik weg.
en toen zag ik een soort van grote schuur. en allemaal mensen gingen naarbinnen. dus ik dacht schuur. schuur = geitjes. en daar zijn kinderen. en ik hou van kinderen. dus ik ging naar binnen. maar er waren helemaal geen geitjes. er was zeg maar een hok vovl met domme mensen. en een trap. ik ben niet dom dus ik nam de trap. en daar zaten alelmaal mensen te b ellen maar ik ben bang van telefoons. echt waar! je hoort mensen en je ziet ze niet. net spoken! brrr.. dus dat vond ik ook niets en toen ging ik zo door zoon gang zeg maar. en toen kwam ik op een plek waar mensen aten. en daar was zoon mevrouw Ans. ik dacht eerst dat ze de oma was van al die mensen daar. maar ze was de baas. maar goed. ze vroeg of ik voor de baan kwam. en ik zei maar ja. anders moet ik dadelijk weer naar de gevangenis of zo. raardere dingen zijn gebeurd! ha ha!
dus toen gingen we naar zoon hol. en eerst dacht ze dat ik michelle hete maar ik zei van HALLO IK BEN FRITS! heel hard wel. dus toen schrok ze een beetje. en toen werd ze nogal bang. en ze vroeg waarom de baan wat voor mij was. en toen zei ik dat ik van kinderen hield. en toen glimlachde ze een beetje, zo van, dom. en toen zei ze dat dat er weinig mee te maken had. en ik zei dat het er alles mee te maken had. ik schreeuwde het misschien een beetje. en ik sloet zo met mijn vuisten op tafel. en toen zei die ans dat het niet de bedoeling was allemaal met van die rommel. of dat ik de baan niet kreeg. en ze stond zo op. maar ik verstrond haar niet helemaal dus ik dacht dat ze de politie ging bellen. want dat gebeurt altijjd bij mij. maar dat was dus niet zo.
maar ik dacht van wel. dus ik begon zo te huilen. want als ik terug zou gaan naar dezelfde gevangensi als de vorige keer dan zou dikke edgar mijn benen en armen breken. Daar had ik niet zoon zin in nee! dus toen ging ik een beetje huilen. best wel hard eigenlijk en lang. en toen kreeg ik toch de baan.

Echt waar!!!!1

Slogans, dát wel!

2007-08-02T00:26:00.000+07:00

Er was een sloganwedstrijd op mijn oude werk, bij de juridische. Je kon van die slogans in zo'n doos doen, en dan zou daaruit den beste worden gekozen. Ik heb het geweten ook. Ik heb een hoop van die slogans in dien doos geduwd, waaronder dus 'De juridische, dat wel!' en 'Eerste Hulp bij Oliebollen' (keilachen), maar helpen deed het niet. Want net liet hij mij dus weten dat mijne slogans niet bij de shortlist zaten. Wat is dat nou weer voor shortlist! Je zou er spontaan een ingezonden brief van naar de krant schrijven, ware het niet dat ik in een gevangenis in Thailand zit!
Ik was diep teleurgesteld in mensenheid. Wie weet welk voor kwaad er in het hart van mensen woont? Nu ik dus! Ik doe toch al zo hart mijn best. (mijn Thaise celgenoot, die een keer naar Nederland op vakantie is geweest en nu mijn spelling verbetert, zegt dat 'hart' met een 'd' moet, 'hard' dus; hij begrijpt niet dat ik een woordenspeling maak)
Wat er dan wel is gewonnen? 'Wij zijn recht door zee' Slaat dus nergens op. 'Onbetaalbaar' nou niets is onbetaalbaar, meneer.
Dan was mijne inzending toch beter, meneer. 'Echt recht'. Kracht maar kortig! Of zoits zots.
Ik ben hier dus diep van onder de teleurstelling, en in afwachting van beter nieuws verblijf ik. Ik hoop dat ze inzien dat Fritsie hier toch wel erg voor zijn best heeft gedaan. Ik ga mezelf in ieder geval vanavond in slaap huilen, doet u dat dan ook, beste lezer?
Dan huilen wij samen.

Inktvisgebak, het Taise nationale gerecht

2007-07-31T21:51:00.000+07:00

'Ik heb zon honger dat ik wel een hele intkvis op kan!'
Heb je dat wel eens iemand gehoord te zeggen? Ik in ieder geval niet, maar toch is het taise nationale gerecht inktvisgebak!
Het blijft een rare land. Ik bedoel: in Nederland is het nationale gerecht klompen, en in Belgie frietekes, en in Duitsland bier, maar in Taailand dus inktvis.
Ik heb het zelf nog niet op. Maar in de gevangenis is elke woensdag inktvisgedag, dus ik zie het morgen wel. Ik laat jullie zeker weten hoe het mij heeft doen gesmaakt!
Het recept is hil simpel: Men neemt een inktvis hakt er de tentakels van af en gooit die in een pan met broeiend hete water. Warm het even op en doe er dan nog spul bij en snij het ook een beetje, met wat geur, kleur en smaakpoeder en viola: die heeft een inktvis opgewarmd. UIt wat er uit de pan komt doe je met deeg in de oven en je doet er wat kersen op en daar heb je een inkvtisgebak. Zelfs kinderen eten het hier!
Rare jongens, die Taai Taai poppen. (ha ha, zo doen ik de taaise mensen noemen, taai taai poppen, vinden ze zelfs niet leuk maar ik doe het lekker toch) Ha ha.
Heeft er iemand die film Lost is Translaation gezien. Is wel een beetje het zelfde principe dat je ins cultuur ziet die je niet doen kennen. Alleen ben ik niet Scarle Johansssen ha ha ha. Ha ha ha ha ha ha ha ha ha.
Maar goed daus morgen inkvtisgedag. Ill kepp you posted!

Een recensie van Sgt. Pepper's lonely hearts club band

2007-07-31T01:33:00.001+07:00

Noem mij geen groot Betales fan, maar hier in taailand zijn ze dat wel, dus mijn celgenoot heeft de gehele dag Sgt. Pepper's op staan. Ik zal daarom dit album bespreken.
Het album opent met sgt. Pepper's nummer. Meteen al een feitelijke inaccuraatheid: 'It was twenty years ago today' zegt de zanger. DIt klopt niet. Het is vandaag helemaal niet twintig jaar geleden, het is vandaag vandaag.
Daarna wordt er gezongen, zoals vaker op een album. Het nummer is verder wel aardig, vooral het refrein.
Het tweede nummmer is 'with al little help from me friends', een favoriet onder de Taise gevangenen. Het wordt gezongen door Ringo Star. Nou, ik hoop dat deze 'star' snel een supernova explosie krijgt, want hij kan echnie zingen.
Daarna 'Lucy in the Sky wiht diamonds' wat over drugs zou gaan maar dat haal ik er zo niet uit. Ze zingen over een boot in een riveri, niet over drugs. Als je een liedje over drugs maakt dan moet het zo klinken: 'durgs gdudr durgg drugs drugs drug'' Je snapt het wel. Sommige mensen willen overal drugs in zien.
Vervolgen 'it's getting better al the time', wat ook niet klopt want ik zit in een taise gevangenis.
Daarna 'fixing a hole', en erg toepasselijk lied omdat ik zelf ook 'een hole aan het fixen ben'. Ha ha. Ik zit niet lang meer in dit gevangenis. Reswinkel ik kom er aan!
De volgende nummers volg ik niet echt en er zitten wel aardige nummrs bij, zoals 'lovely rita'. Dat is de biojnaam van de travestiet hier, die ook in dat ndansje gisteren mee ddeed.
Daarna 'good morgning good morning' wat dan hier de grote grap is dat we hem vaak savonds draaien. ha ha. Hij blijft leuk.
Tenslotte het mooiste nummer 'a day in the life'. 'i read the news today oh boy' dan begint het al. En daarna ngo meere. En dan dat stuk halverwege 'woke up fell out of bed and dragged a comb accross me hed' Precies wat ik sochtends altijd doe! Hoewel er in het liedje niemand in de douche genomen wordt, ha ha. ALles went, ook een taise vent!
Dan eindigt het met het geluid dat alleen honden kunnen horen.

Conclusie: de beatles is mooie muziek maar niet altijd. Het is jammer dat Paul dood is, maar zijn vervanger is ook niet slecht.
Tot ooit!

Piraten! dacht het wel ja!

2007-07-30T23:57:00.000+07:00

ik zal nog is een avontuur vertellen. ik had zeg maar ooit lang gelden. ik denk drie jaar. pirats of the carribiean gezien. met sjonnie dep en kiera neitlie. gave film hoor!

maar mijn moeder zij van. er zijn geen piraten meer. en ik zei van jawel. en toen ging ik opt inetrnet kijken, en ik zag dat er nog wel allemaal piraten waren. maar dan is SOmalie. maar ik wilde dus ook piraat worden. het is ook met water, en ik ben wel goed met water. en misshcien kon iknog wel wat kinderen redden en zo. of als een piraat in het water viel dan kon ik die vast ook wel redden.
Dus ik naar somali en daar waren allemaal piraten overal zeg maar. en palmbomen en kinderen! maar goed. eenmaal in somalie was ik zeg maar door de straat aan het lopen. en toen slingerde ineens zoon man, met een ooglapje tegen me aan. hij slingerde uit een boom aan een liaan ofzo. hij had me denk ik niet gezien door dat ooglapje denk ik. hij zij dat hij opgevoet was door apan. en dat die apen hem allemaal dingen hadden geleerd. zoals slingeren uit een boom. nu was hij ook een piraat. en hij was verliefd op een mevrouw die was ontvoerd door andere piraten. het had iets te maken met een vloek ofzo. ik weet niet meer want ik stond niet echt op te letten.
maar goed. eerst moesten we een boot stelen van een stel australiers. maar we hadden een probleem want we waren maar met zn tweeen. dus we deden eerst net alsof we een andere boot pikten. en toen gebeurde er een stel dingen. ik weet niet want ik snapte dat stuk niet helemaal goed. maar toen hadden we die boot. en toen ging die autralier helemaal van dat zijn de beste piraten die ik ooit heb gezien. en wij hadden zoiets van jes!
en toen zeiden we op de boot. en toen zeij die apenman dat ik ook opgevoed was door apen. maar dat was niet zo dus toen hield hij er maar over op. later zij hij ook nog dat mijn moeder een piraat is. maar die komt uit veghel dus dat zal wel niet.
en toen hadden ze ondertussen dat meisje die eigenlijk verliefd was op een australier maar later weer op mijn niuewe piraten vriend in een grot gesleurd en lieten ze haar bloeden boven een emmer met gouden dingen. maar dat werkte niet. dus toen kwamen die piraten weer achter ons aan.
maar toen bleken het allemaal skeleten te zijn die piraten. en niet allen omdat die somaliers niet genoeg eten. maar echt skelletten en ook zo helemaal. dus dat je je hand er door kan steken. brrr... eng.
maar ik en die andere was niet bang voor een stel skelletten dus we gingen ook naar die grot. en toen gingen we vechten. en toen kwam er ook nog een soort grote octopus. of was dat in het vervolg? hoe dan ook we gingen dus vechten. en toen stal ik een gouden ding en toen werd ik ook een skelet. en toen was die piraten koning helemaal zo van. ik steek je dood! en ik zei van nee hoor want ik ben een skelet. en toen zei die andere ook nog iets, maar ik weet niet meer. en toen gingen we helemaal zo van zwaardvechten. klets klets klets. helemaal wel. en toen ging het dus fout. want hij stak me neerl. maar ik was een skelet dus het gaf niet. lekker puh piraten koning!
maar toen gebeurde er iets en toen stond die ene met dat ooglapje te zoenen met zijn vriendin en toen was het allemaal weer goed. en toen veranderde iedereen weer terug uit skeletten naar normale mensen. dus toen drok ik mijn piratenpistool die ik had gekregen op een keer toen ik door de piratenkoning op een eiland vol met wiskie werd gezet. en ik had dat bewaard voor hem om hem daar zeg maar mee neer te schieten want dat leek me wel ironieus. haha. dus dat deed ik. en iedereen ging zo van laggen. en toenkwamen die autstrailiers en die gingen ook nog wat vechten maar het viel wel mee.
en toen wilden ze me ophangen maar toen kwam die aapman met het ooglapje en die slingerde zo naar mij toe. maar hij knalde tegen een muur aan.
en toen was er een boel gedoe en toen ontsnapte ik toch maar weer.

EINDE!!!!!!

Voor me ma!

2007-07-30T22:59:00.000+07:00

Mam ik wil zeggen bedankt omdat je altijd mijn steun in mijn rug ben geweest. dat was fijn. ik draag doorom dit deel van mijn blok aan jouw op.

JFK is vermoord!

2007-07-30T20:24:00.000+07:00

Nu iedereen toch al weet van Bassie, wat ik denk over Bassie. en dat Bassie mij gaat aanklagen. ik zie je wel in de rechtszaal bassie! in de rechtszaal! ik ben een juridisor, en ik heb vrienden, vrienden zoals margreet die ook juridisch zijn. en ik hoop echt dat je dood gaat, en dat je hoofd overreden word door een trein! (oh margreet kan j etrouwens dan nog even bllen met bassie hierover en het allemaal oplossen. BEDANKT!!!!)
maar wat ik al zei ik zal nu vertellen hoe he t echt zit. met de moord van john fred kennidyu. want ik weet dat. ik heb er namelijk een tijd over nagedacht, en nu is het mij allemaal duidelijk. ik zit toch al in de gevangenis misschien maken ze me zelfs wel dood. dus ik moet nu dit verhaal er uit gooien.
in de hoogtij dagen van john ford kniedy was hij zeg maar de beste rock zanger van amerika. ze noemde hem ook de koning, net zoals michael jackson ook ooit een koning was. maar die was een koning van een denkbeeldig land, waar peter pan woonde. dat was omdat hij kinderen betaste. maar jfk had dus allemaal goede rokmuziek gemaakt: zoals allemaal liedjes die je nu ook wel eens hoort, en sommige niet. maar toen werd het de jaren negentig en veranderde hij kurt kobeen en die had zeg maar een band die muziek maakte, en iedereen die god vond. maar toen kreeg hij weer een soort van kinderen met een hoer. en die schoot hem dood. maar nie techt, want elvis leefde nog. dus hij zat in die auto en toen reed hij over dezelfde heuzel als waar pim fortuin (die kale) is doodgeschoten. en toen schoten ze hem ook dood. Toeval, je naam is willekeur? ik denk het niet!

Bassie, deel twee

2007-07-30T18:03:00.000+07:00

Nu zul je het niet geloven.
Ik zit dus vanmorgen aan mijn ontbijt van water en brood met spinnen, krijg ik ineens een bericht dat een zekere clown *lees: Bassie( mij voor de rechter gaat slepen. Ik zou hem belasterd hebben in mijn bolk. IK heb alleen maar gezegd dat hij een klootzak is en dat hij dood moete! Als dat belastering is dan weee g ik een ui! (tegen vampiers).
Ik ben er helemaal ondersteboven van. Mijn ma zegt dat ik het niet moet aantrekken en dat het vrijheid van meningsuiting is. Een grondrecht in Nederladn.
Maar ik zit in Taailand. Geldt dien vrijheid van meningstuiging dan ook? Of is het een klassiek grondrecht (dat wil zeggen: geldt alleen in de houdheid(.
Beter nieuws: Ze zijn de doodstraf aan het heroverwegen in Taailand. Ze twijfelen nu of ze do doodstraf moeten voltrekken via vierendelen, steniging of in brand steken. Het is een begin! Misschien is het nog niet gedaan met Fritsie!
Maar over Baassie dus! Hoe vinden jullie er over? Moet ik me verdedigen in de rechtszaak? En als er rechtswinsskelr zijn die dit lezen kunnen jullie dan namens mij naar de zitting? k schrijf de pletitnota wel.
Nu moet ik gaan. Want grote dikke Bangkor Thom wil de internetcomputer! Ha ha.
Groeten,
je Frits.

Dansende Taailanders

2007-07-30T16:09:00.000+07:00

Dit was bij mij in de gevangenis. Ik zou eerst ook meedoen linksachterin. maar ik had iemand in zijn oog gestoken toen ik zo dat danspasje zou doen. stomme taailanders

stomme taailanders

Frits den dichter

2007-07-30T02:12:00.001+07:00

en dat was nog niet alles. Want ik heb echt nog meer gedichten ingezonden naar die wedstrijd maar het heb allen niet gewonnen. Zoals dit wat hieronder staan: Hart en ziel, dames en her. hart en ziel!

Vergetelheid

Vergetelheid
Waar? Daar!
Zie je het niet?
Het is vergetelheid wat de klok slaat.
Vergetelheid om me heen
Ik word oud: waar ga ik heen?
De kleur blauw; wat is groen?
Vergetelheid
Vroeger
Nu
Toen
Waarheen, moeder? Gaan we naar de dierentuin?
Waarheen gaan we?
Global warming of toch massaal uitsterven?
Of toch liever…
Vergetelheid!
Nu weet ik ook niet meer waar mijn bril ligt…
Is dit ook vergetelheid?

Prachtig, toch? Het is gewoon pure proza, dat. Ik moet huilen toen ik het nog eens overlas, sommige mensen zijn coltogbarbaren. Voor de rest, mastercard!
Nee, geen grappen nu. Het is gewoon ontzettend dreovig dat ik niet win met wedstrijden want ik ben de beste schrijver wan tik heb een bolk.
Mijn schrifstaltent blijkt ook uit deez' gedicht:

Bloemen op je graf

Ooit komt de dag
Dat ik bloemen leggen mag
Bloemen op je graf

Misschien is het een auto
Een bus of een tram
Lig jij even later
Bloedend in een berm

Of een ongeluk met de stroom
Een val van een flat
Een trage verdrinkingsdood
Vind ik je dood in bed?

Ik denk geen van deze
Ik weet het wel zeker
Ga er maar vast van uit
Dat ik je neer kom steken

Tenzij jij me voorbent
Maak jij me af?
Misschien leg jij dan wel
Bloemen op mijn graf?

Ik durf zonder te onderdrijven de zeggen dat dit deez' mooiste gedicht ooit is van de afgelopen vijf eeuwen, en misschien ook wel van de vijf eeuwen daarvoor. Darfur. Ha ha. Dat dit niet win is een kerstrfarce, meneer! Denk er nog eens over na, dit!

De eeuwige vijfde

2007-07-30T02:05:00.000+07:00

Nee, het zit met niet mee.
Ben ik voor de derde amaal op een rij niet gevraagd voor 'zomergasten'. WIe dan wel? Bram mossko.. mosko.. moschko... Brám wel! Dat vind ik niet leuk, want ik ben echt een week of acht in de weer geweest met eht verzamelen van videofragmeneten die mijn rijke leven illstreren. Ik kan veel beter een avond volpraten over van alles adan Brám! Ik schrijf nou toch ook dit heel blok vol dat zie ik bram nog niet doen.
Ik kan braten over wat ik bij de Recciiswinkel doen of over ce badmeesterscapriolen of over de tour de france voor mijn part, wat toch allemeel dopingbewoners zijn dat de klok laast. Je gaat er bijna mensen voor haten!
Wat ik nog erger vind is dat ik niet gewonnen heb qua schrijfwedstrijd waar ik aan mee deed en ik had echt zulke mooie gedichten maar de lowlander schrijfwedstrijd vond niet dat het mooie gedichten waren terwijl ik er mijn hart en ziel in het gesti cht. Er zate zelfs geen spelfouten in want mijn ma heb het nagekeken.

Ouroboros

Ik wil geen rijkdom
Geen aanzien, geen macht
Geen kinderen of vrouw
Ik wil het niet

Ik wil geen talent
Geen gezondheid, geen kracht
Geen schoonheid, geen liefde
Het interesseert me geen biet

Geen eeuwig leven
Geen eeuwig streven

Ik wil geen geluk, geen fortuin
Geen algemeen belang
Geen wereldvrede
Geen afwezigheid van pijn

Ik wil alleen maar
Een dag lang
Niets willen
Voldaan zijn

En dít heeft niet gewonnen. Het is om gek van te worden. Het lijkt verdorie de AVRO-bode wel!
ik ben er nog steeds kwaad om. Niet huilen, Frits.

Bassie is een klootzak!

2007-07-29T23:51:00.001+07:00

Jullie kennen allemaal Bassie wel. Hij zat in die show met dat liedje van; Bassie en Adriaan, Bassie en Adriaan, ze zijn de beste vrienden die je maar kan vinden. Lalalala. met Bassie en Adriaan. Ik weet niet helemaal meer hoe het heet, maar als iemand het wel weet laat dan even een bericht achter of zo voor mij. Maar goed, Bassie dus, ik mag hem niet.
Ik zat in een cel in Taailand toen mijn beste vriend van de Rechtboekenwinkel mij belde. Ik mag zijn naam niet zeggen, want hij zou me dan steken met een vork, maar hij heet Marcel. Die belde mij van Frits Frits. En ik zeg: Ja. En toen zij hij weer van: Frits. En ik zo van:Hallo marcel wat is er nou? En toen zei hij, en ik zal dit nooit of te nimmer meer vergeten: Niets! hahahahaha gekke marcel. Maar toen zei hij wat er echt aan dehand was en dat was dat Bassie, die ook een kindervriend wil zijn net zoals mij, of zoals ik dat ben, of weet ik veel. Nou goed, bassie dus, die had allemaal kinderen lopen slaan. Ik heb het niet helemaal goed gehoord, want ik stond onder de douche in de thaise cel volgens mij, en ik was ook gewoon niet aan het opletten. Maar blijkbaar heeft bassie dus zeg maar op een kermis gestaan. en toen vroeg een baby aan hem of hij kon vertellen waar de eftelin was (denk ik). En toen zij Bassie zo van, nee nee nee! Ik wee tniet waar de efteling is stomme baby! en toen sloeg hij de baby zo PETS in de fontanellen. en toen ging die baby dood. en toen kwamen er ineens allemaal rare wezens te voorschijn, die van dezelfde planeet als Bassie kwamen. en die maakte hij toen ook allemaal dood DOOD. met een vlammenwerper tank helikopter duikboot ding. en toen was er nog maar een wezentje over. een oud klein feetje, en dat feetje zei, nee bassie nee vermoord me niet. en toen zei bassie zoiets van: stom feetje ik maak zelf lekker uit wat ik doe. en toen zei de fee: je bent slecht bassie, je bent zeg maar iets van de allerslechtste clown ooit. als god ooit een clown zou zijn, dan zou het eerste wat hij deed zijn jou dood maken met taarten en overdreven grote schoenen. en teon zei bassie van: huh? dat slaat nergens op. Etoen moest die fee toch wel toegeven dat hij gelijk had. en toen mocht assie vanwege de ouderwetse regels op zijn planeet, die volgens mij curry heet, die fee op eten. en dat deed hij toen, en daarom is hij nu zo dik.
of zoiets was het.

maar ik vond dat dus slecht voor de kineren. moet je voorstellen: bassie noemt zich nog wel een kindervriend, EEN KINDERVRIEND. ik vind hem nauwelijks een vriend. en een kind is ie zeker weten niet, met z'n bolle harses.

en dat moet dan een goede voorbeeld zijn voor andere kindervrienden? tsjonge jonge jonge jonge. ik vind het haast neit meer gek dat ik de hele tijd in de gevangenis zit met zulke voorbeelden?

Ik heb ook een brief geschreven naar het de brabantse krant. en daarin zeiden ze dat ook: vannuh dat bassie stom was, dat zeiden andere mensen. ik had hem eerst naar marcel gestuurd, maar die stomme robin van de rectswinkel had hem eerst gelezen, en verbeterd, en toen doorgestuurd naar de krant. LUISTER EENS GOED ROBBO, of hoe je dan ook heet, JE HAD DAT NIET MOGEN DOEN. iedereen heeft rechten. en ze hadden ook de rechten te weten wat echt op die kermis was gebeurd met al die clowns uit een andere dimensei. en jij hebt ze dat gestolen! je had toch daarom van mijn brieven af moeten bleiven, maa rnu ook nog eens dit. JE DENKT ALLEEN MAAR DAT JE BETER BENT DAN IEDEREEN OMDAT JE BLIND BENT AAN EEN OOG. dacht ik.

Vriendelijke groet (behalvo voor robbe)

Frits Bommel

PS ze hebben nog wel mijn naam in de krant gezet!

http://www.brabantsdagblad.nl/uwmening/opinie/article1626991.ece

De nieuwe Harry Potter?

2007-07-29T23:20:00.001+07:00

Ik vind het echt heel leuk dat in ni een bolk heb zodat iedereen eens mijn mening op de deingen kan horen, zoals op de Joodse kwestie, maar daarover later meer.
Ik zei vorig keer dat ik het over de Regekkstwsinkel zou hebben maar er is iets tussen gekomen.
Namelijk: de nieuwe Harry potter.
Ik weet niet of wiemand die heeft gelezen maar ik ga het er dus wel over hebben, dus spooner alert!

Ik vond hem tegevallen.

Dan bedoel ik vooral, dat hij voor mij teveel op de eerdere delen leek, en dan met name op deel zes. Ik zag maar heel weinig vorschillen tussen die delen. Het is weer dat hij allemaal naar school gaat en lessen gaat volgen en zo. Ik dacht dat ze die Horken gingen zoeken!
De continuheid is ook niet er sterk want in vorige deel ging dumdore dood en in dit deel leeft hij ineens weer. En wij moeten dat geleoven? Is dat magie of zoo?
Ook is er niet echt een einde. Ik had gedacht: aan het einde een gevecht tussen Harry en vvolderon maar het eindigt gewoon dat Sireius dood gaat. Volgens mij was die in een ander deel al doodgegaan maar goed. Het is gwoon heel erg dje vu. Aan het einde is er niet echt een ontknoping want Vvolderon is nog niet verslagen en er wordt iets gezegd over een voorspelling, en het is gewoon heel vaag. Er zit geen einde aan!
Ik dacht dat deel zeven het laatste deel zou zijn maar dus niet! Want het eindigt niet! Ik wil een einde!
Ben je ook zo teneergesteld? Laat het me weten anders schrijf ik dan wel een beter einde voor de Potter!
Groet,
Fritsig.!

... (vul in) is ook een kunst

2007-07-29T23:14:00.001+07:00

Ik ga nu vertellen over mijn periood bij de Rcechtswinkel in Tilbrug.
Ik heb daar namelijk ook gewerkt, en werkzaam ben ik daar nog. De Rekswinkel is een instantie voor mensen. Het is belangrijk, want dat die mensen geen advocaat kunnen betalen is een gegeven. Anders kwamen ze daar namelijk niet.
Soeciale onrechtvaardigheid is overal, ook hier in Nederland. Vooral hier in Nederland.
Sommige mensen hebben deen wuitkerikng maar kunnen die niet betalen. In dat geval komen ze neer ad Rechterswinkel, waar ze worden helpen. Het zijn meeestal studenten die dat doen, maar soms ook een ander, bevoorbeeld Margreet.
Het doel van daar werken is om die mensen te helpen met dingen. Dan bedoel ik niet van die stomme dingen dat je bijvoorbeel dboodschappen gaat doen, want dat is de thuiszorg en dat is alleen voor bejaarden.
De recdddhtswinkel is niet alleen voor bejaarden!
Wij helpen ze! Met juridische dingen! Bevoorbeeld dat ze naar de rechter gaan dat wij meegaan om ze te zeggen wat ze het beste kunnen zeggen dat ze geen gevangenis krijgen. Of nee, want wij doen geen strafrecht. Haar het idee is hetzelfde.
Ik hoop dat het nu een beetje duidelijk is wat wij deon. Zo niet: stik er maar in!
Volgende keer meer over wat ik nu preceis bij de Reckkstswinkel doe voor ik een Taise cel werd.
TOt ooit! (doet ooitgroet).
(ha ha! Dood aan Sap de Aarswortel!)

Frits Bommel De korte Gymleraar

2007-07-29T21:49:00.000+07:00

Nou en toen was ik dus gymleraar, dus ik denk van, laten we gymen! leuk! misschien kon ik ook wel zwemles gaan geven dacht ik! maar dat was niet zo.
maar ik dacht van misschien kan ik nog wel kinderen gaan redden. niet van verdrinken per se. behalve bij het douchen. HAHAHAHA, maar dat komt later nog. ik vond het in ieder geval leuk, en ik was blij dat ik niet weer in de gevangenis zat. zoals nu, waar het stom is!
dus ik werk ald gymleraar. en de kinderen zijn aardig, maar ze hebben wel een beetje een grote mond. het waren ook al oudere kinderen, niet echt meer de kindere die ik leuk vind. ze waren iets van 12. stom dus. en ze hadden de hele tijd een grote mond en ze zeiden dingen van: frits is stom, of jij bent stom, of je ruikt gek, of je snor is stom. en dat deed pijn, van binnen. dus ik gaf ze een stel klappen.
toen moest ik naar de schooldirecteur komen, ik voelde me net weer een kleine frits. hij zij dat het slecht was wat ik deed, maar hij zat de hele tijd de knipogen, dus ik denk, niet helemaal slecht dan! en toen kwam ik in de lerarenkamer en toen kreeg ik applaus en koekjes van iedereen, en iedereen hield van me. en een mevrouw met een kunstgebit ging me ineens zoenen, en toen was ik een man volgenshaar. raare mevrouw. later werd die ook gearresteerd omdat ze een kat ging gooien naar de directeur van de school. rare mevrouw. maar goed, ik was dus de populaire leraar en ieereen vond mij geweldig. behalve meneer van dorf maar die was een eikel, en zij dat hij ooit een politieagent was geweest en mij in de gaten hield. maar ik zei dat hij toen vast een stomme politieagent was en toen liep ie weg. hahahaha.
maar toen op de tweede dag van mijn werk ging het een beetje fout. de gymles was net voorbij en het ging allemaal goed, ik was mar een keer boos geworden omdat die stomme marcel de vries een bal in mijn gezicht schoot. hij zij per ongeluk, maa rik geloofd hem niet dus toen heb ik hem ook allemaal stampen verkocht.
maar verder waren de kinderen stil en braaf. een meisje moest wel huilen als ik lang naa rhaar keek steeds. toen was de gymles voorbij en de kinderen gingen douchen en omkleden en zo. alleen ik moest heel nodig poepen. WEET IK VEEL!!! dus ik dacht ik ga naar het toilet. maar de deur was op sloot, en die stomme marcel de vries zat er weer in. dus ik schreeuwen en slaan op de deur maar hij kwam er niet uit, dus ik dacht weet je wat marcel de vries, ik laat je nablijven. maar eerst ga ik poepen, dacht ik. dus ik ging naar het andere toilet.
En om het netjes te doen trok ik al mijn kleren uit, vouwde ik ze op en legde ik ze naast de deur. wel zo netjes ja! daarna ging ik naarbinnen, en ik weet nog dat ik dacht: wat een grote toilet is dit. maar in het midden zat een gat, dus ik ging poepen.
toen hoorde ik ineens allemaal gegil. was ik in de meisjes douche aan het poepen. OEPS! FOUTJE KAN GEBEURDEN! JEETJE MINA!
al die meisjes begonnen te gillen en te schreeuwen. dus ik zeg: rustig, ik ben frits en ik zal het wel oplossen. En een meisje bij mij in de buurt gooide toen een shampoo fles tegen mijn hoofd, en dat deed pijn. en toen viel ik dus. maar ik viel met mijn rug in de hoop poep omdat dat niet helemaal door het rooster wilde gaan. wat opzich goed was, omdat het toen minder pijn deed omdat de poep mijn val deed dempen, maar slecht, omdat er nu allemaal poep op mijn rug zat. en een beetje in mijn haar. toch nog een geluk dat ik mijn kleren allemaal had uitgetrokken en in mijn nakie was, anders had ik nu een vies shirt gehad.
maar ik laat me niet kennen, en het gegil is helemaal harstikke hard. dus ik zeg tegen die meisjes in de douche: KOPPEN DICHT ALLEMAAL! ik ruim de poep wel op zeg ik. dus ik kijk eens goed naar de hoop poep en begin die zo door het rooster te duwen. maar wat denk je. begint ineens een van die meisjes te kotsen. KAN IK NOG MEER OPRUIMEN. dus ik loop naar haar toe, met poep in mijn haar nog steeds. en zeg van, dat ruim je zelf maar op. maar ze schrok nogal dus toen viel ze flauw. maar ze viel met haar hoofd op zoon kraan ding. en ze bleef eerst zo haken, dus nu lag er ook nog overal bloed. en een ander meisje begon te huilen en rende weg. ik haalde mijn schouders maar op en begon verder de poep door het rooster te duwen. ik dacht, dat meisje ruimt der zooi zelf wel op als ze klaar is met flauwvallen. dus ik duwen in de poep. maar da tis nog best lastig want het gaat ook best snel de zijkanten uit. maar goed, ik dus duwen. komt de directeur binnen. samen met politie. waar ik wel niet mee bezig was? en of ik wel goed bij mijn hoofd was en zo? dus ik was een beetje boos, want ik was gewoon mijn rommel aan het opruimen. dus ik zeg: waar ben jij mee bezig makker, zeg ik. ik ben hier gewoon mijn werk aan het doen, nog wat rommel aan het opruimen, en dan kom jij ineens hier de boel verpesten. maar goed, ik deed nogal met mijn armen zwaaien terwijl ik praatte. dus er vloog allemaal poep in het rond, en toen kwam er zo'n grote kledder FLATS in het gezicht van de directeur. dus toen was hij helemaal boos en kwam hij zo op me af gedenderd. maar hij gleed ook uit in de poep. maar toen kwamen die politieagenten op me af, dus toen dacht ik van laat ik maar weg gaan. en toen ben ik zo weggerend, maar ik wist ook niet goed waarheen. en toen was ik dus naakt, en poepig over straat gaan rennen. en toen zag ik het stoplicht en ik denk van, dit is mijn kans. want er was ook een kabrio, zoon auto zonder dak weet je wel. dus ik spring daar zo in de achterbank, nog steeds naken. zaten daar ook weer kleine kinderen. ALTIJD HETZELFDE MET MIJ!!!1 maar er zat ook een kat, en die kat was gek of zo, en die viel me aan en ik heb nu nog steeds littekens van. dus ik weer uit de auto. en ik begin zo te roepen van, help mij, help mij de politie zit achter me aan. maar niemand wilde stoppen. behalve de politie, EN DIE SPOTEN ZOUTPOEDER IN MIJN OOG!!!

groet,
Frits

Taaienmop

2007-07-29T21:36:00.000+07:00

Hahahaha, ik had net een goeie taaienmop bedacht. Letp op:

Vraag: hoeveel taaien zijn er nooidig om een lamp te verwisselen
Antwoord: nul, want ik hoop dat ze allemaal doodgaan!

hahahahahahaaha

Na de bloederigheid ging het verder op hieronder

2007-07-29T21:16:00.000+07:00

Ik zat nu wel te denken, ik helemaal schreeuwen over de stomme taailanders, die stom zijn. maar niet alleen taailanders zijn stom, ook zigeuners en kermismensen. maar dat is meestal hetzelfde. ik wou alleen zeggen, ik heb helemaal een verhaal begonnen over mijn badmeesterschap, en nu weten jullie helemaal van niets hoe het verder ging.
wees niet bang.
na een tijdje werd ik toen weer vrijgelaten uit mijn cel. allemaal boel poeha der bij. en ik werd vrijgesproken en moest drie maanden in een cel zitten. terwijl mijn plasser helemaal bloederig was. mensen!
maar daarna had ik dus ook geen baan meer, want mensen zijn eikels natuurlijk. andere mensen dan. ik had dus geen baan meer dus ik in paniek. ik denk wat nu?!? en toen dacht ik tegen mezelf: frits, dacht ik, jij bent goed met kinderen.! ga iets doen met de kinderen.
dus ik bel mijn advocaat op want ik weet dat is een drukke mevrouw, en ik denk, die kan wel een goede oppasser gebruiker. dus ik zeg dat zo van, wil jij een opppasser. en zij helemaal van nee nee, dit en dat, nee, ga weg, nee, ik bel de politie blablabla. dus ik denk, dit werkt niet.
dus toen werd ik toch maar weer badmeester maar dan bij een ander zwembad. maar dat ging een beejte fout. en toen werd ik nu 9 maanden later pas vrij gelaten. ik had kinderen kunnen baren met die tijd! had ik zelf kinderen gehad, haha!
goed, dus dat werkte ook niet. dus ik denk, kinderen, jij, frits, bent goed met ze. wanneer doe je iets met kinderen, en toen wist ik het. ik denk ik word leraar. maar ik ben opzich niet zo'n hele goeie leerderd geweest op school. en i kzat daar ook nooit zo heel lang op school. dus ik denk hmmmm.... ben ik wel slim genoeg om leraar te zijn en zo? dus ik denk nee nee, gymleraar.
dus toen werd ik gymleraar. en toen kreeg ik een sollicitategesprek en ze stelde allemaal moeilijke vragen. over hoe een voetbal werkt en mijn strafblad. dus ik zei dat ik geen strafbland had en toen kwamen er allemaal mensen die begonnen te lachen en zeiden da tze ook een strafblad hadden. dus ik denk, dat is mis met het onderwijs, maa rik zeg maar niets want ik heb ook een strafblad en ik wil kinderen. zien. daar hoor je ze noooit over praten in den haag, dat allemaal iedereen een strafblad heeft en zomaar wiskunde gaat geven, nee. dat iet hoor!

leefde we nog maar in de jaren vijftig, toen moordenaars op straat werden doodgeschoten!

Fits (verontrustende) bommel

Ik ben een tolerant mensch

2007-07-29T20:50:00.000+07:00

Ik ben heel tolerant tegenover iedereen!
IedereeN!
Behalve Taailanders!
De Taaise cultuur is een gorte kerstfarce. Het is net omgekeerd land want ze doen daar alles omgekeerd. Ze dragen nog net geen sokken op de handen, zoals iek iemand ook wel eens heb zien doen. In plaats van dat ze autos hebben doen ze riksjas en ze eten geen brood maar honden! Honden! ik heb ook wele eens een hond gegeten maar dat was van een client dus telt niet lekker puh.
Leuk is anders, bwama!
Ook is er geen cultuur want wel ANgerkor tom tempels maar dat telt niet want dat is geen cultuur. Koning Bumibol is een eikel.
In taailand zijn ze ook niet gelovig en als je drugs smokkelt kom je in een taaise cel.
En zo is de cirkel rond.

Daarom: im plaats van belgenmoppen, voortaan taaienmpoppen!

Omdat ik van Kinderen hou mevrouw! Kinderen, daarom, lijkt me vijr duidelijk. Ik hou van kinderen. Mevrouw. Kinderen! Daar hou ik van, niet van andere

2007-07-29T20:49:00.000+07:00

tsjonge jonge, soms is de gevanagenis niet altijd even leuk! Zeker niet in Taailand, daar is het helemaal niet leuk. Ik heb ook wel eens in nederland met de justitiele incassos te maken gehad. Jaha.
Ik was een badmeester, in een vroeger tijd. Toen had ik nog ook geen snor.en ik was badmeester omdat ik graag kinderen red. zeker de verdrinkende kinderen. dus ik werd badmeester. en toen op een dag was er een ongelukje volgens mij. politie zegt misdrijf, IK ZEG ONGELUKJE. ik zat op mijn badmeester stoel te fluiten met het fluitje dat ik heb (leuk joh!)
en toen
zag ik een paar meisjes verdrinken in het water. ik werkte er pas een half uur, DUS IK KON HET TOCH OOK NIET ZIEN!!!!!1. de meisjes waren aan het verdrinken dus. dus jullie kennen mij, frits, ik denk, ik ga ze redden. ik wilde mijn kleren niet vies maken, dus ik trek ze uit (netjes!) en spring in het water.
ineens allemaal kinderen en mensen gillen. aaah een naakte man in het bad! naakte man in het bad! Ik keek om me heen, maa rik zag niemand! haha, dit is een grapje natuurlijkw ant ik was de naakte man.
goed, dus ik naar die meisjes toe. ze zaten zeg maar op zoon flonder drijf dinges, maar ze vielen er een keer af. dus ik denk, die verdrink natuurlijk! maar toen ik daar weer was, waren ze alweer op het drijf ding geklommen. maar ik zat de hele tijd te denken van, ik moet ze redden, dat ik dat moest doen zeg maar. dus ik dacht even neit heelmeaal zo goed na(oepsie!). ik vondt ook dat ik ze naar de kant moest krijgen, want anders zouden ze misschien later nog verdrinken. dus ik loop uit het zwembad, en ga aan de kant staan. want het drijfding van de meisjes was daar wel digt bij. en ik spring dus zo, vanaf de kant, nakend, op dat dinges. en ik land ook zo bovenop die kinderen. en toen was eer een grote meneer, en die sprong zo. hopp1 in het water. en sleurde mij zo van het flot af. blijf van mijn dochter af schreeuwde hij naa rmij toe. MAAR HALLO, IK WILDE ALLEEN MAAR HAAR REDDEN MENEER DE WIJZERIK!
en toen wilde hij mij nog zo aan de kant sleuren, maar toen begon mijn plasser ook nog klem te zitten in een rooster. en toen was er allemaal bloed en toen viel ik ook nog helemaal flauw. en toen waren de kinderen helemaal bang. Mooi geouderd hoor, slimme broek! een beetje mij van de redding afsleuren en dan allemaal bloederigheid in het zwembad doen. nee neen, slim!
maar toen viel ik flauw door alle verloren bloed en zat ik daar dus zeg maar met mijn handen in het haar, maa rniet echt want ik was dus flauwgevallen. en toen werd ik wakker, en toen was ik ontslagen en zat ik in de cel. Nou dat was leuk1!

NIET DUS!

fritso

ik had vandaag zoiets

2007-07-29T20:42:00.000+07:00

Ik had vandaag dus zoiets.
Ik zit in een cel met zo iemand en die doet altijd moelijk. Dus dan wil hij het bovenste bed. Typisch.
Ik had een grap met hem uitgehaald. TOen had ik het matras van het bovenste bed opgengescneden en hier levende ratten in gedaan. Die vind je namelijk nog al snel in een gevangenis in Taailand. Die matras heb ik dichtgenaaid. Toen was het wachten op de lol beginnen! Deez' liet niet lang op zich wachten. Ik zei tegen hem: ben je niet moe vvan de hele dag op de binnenplaats rondjens rennen. Hij zei ja ik ben moe en ik ga nu slapen, denk ik, want het was in Thaais. Hij klimt in bed, gaat liggen, en ik hoor het al: AAAIIII!!! Wat blijkt: er zaten ratten in zijn matras; die had ik er eerder ingestopt!
Dit bewijst dat het gevangenisleven toch leuk kan zijn, hoewel ik de volgende dag wel begn genomen in de douche, maar dat is een ander verhaal.

Ik heb een Bolk

2007-07-29T20:17:00.000+07:00

Hallo internetters die dit allemaal leesen.!

Ik ben het Fits Bommel. Misschien kennen jullie mij ook wel, want ik zit in de gevangenis in Taailand. Het is er erg warm. En er zijn maaien! Bah bha! Misschien gaan ze mij dood maken, want ze zeiden dat ze dat al eerder gingen hadden gedaan.

Ik mag interneten, en daarom heb ik ervoor gekoosd om dezen Bog te beginnien. Dan kunnen jullie weten hoe het is om dood te gaan.

Dag Doeg!

Fritske Bommel